Ama Marcelle elini yavaşça karnının üzerinde gezdirmekten kendini alamıyordu. <<Orada,>> diye düşündü. Orada. Canlı ve kendi gibi kötü talihli birşey. Onunki gibi boş ve lüzumsuz bir hayat... Birden tutkuyla düşündü: <<Aptal da, sakat da olsa benim olacaktı. Benim olacaktı... >> Ama bu gizli arzu, bu karanlık yemin o kadar yalnız, o kadar itiraf edilemezdi ki, herkesten saklanmalıydı, çok geçmeden suçlu olduğunu anladı ve kendinden bile nefret etti.
Belki de kusmak istiyordu, ama kendini tutuyordu: Onun günü daha başlamamıştı, oradaydı. Dengesiz ve en ufak kararsız bir hareket onu heyelan gibi yıkıverecekti. Acı bir şekilde gülümsedi. <<Özgürlük! >> Sabah mide bulantısıyla uyandıktan sonra özgürlüğün ne değeri vardı?.. <<Özgürlük, yaşamağa yardım etmiyor>>