İPEK NUR GÜNÜMDOĞDU
@ladyipek
Herkes kendi yolunu izler. Kendi yolumda...
Ig ipeklady
Kendimi Victoria'nın içindeki dördüncü yolcu gibi hissettim.1000Kitap
Jules Verne'in Balonla Beş Hafta adlı romanı ilk bakışta Afrika üzerinde yapılan heyecanlı bir keşif yolculuğunu anlatan bir macera kitabı gibi görünür. Ancak roman ilerledikçe bunun yalnızca bir macera hikâyesi olmadığı anlaşılır. Eser aynı zamanda 19. yüzyıl insanının bilime, keşfe, doğaya ve dünyanın bilinmeyen bölgelerine bakışını yansıtan önemli bir dönem belgesidir.
Romanın merkezinde Doktor Samuel Fergusson'un Afrika'yı balonla geçme fikri bulunur. Dönemin pek çok insanı bu fikri çılgınlık olarak görürken Fergusson, bilime ve insan aklına duyduğu güvenle yola çıkar. Yanında sadık dostu Dick Kennedy ve yardımcısı Joe vardır. Yolculuk boyunca fırtınalar, kuraklık, açlık, susuzluk ve çeşitli tehlikelerle karşılaşırlar. Ancak romanın asıl gücü yaşanan olaylardan çok, bu olayların karakterler üzerindeki etkilerinde gizlidir.
Kitabın yazılış amacı yalnızca okuru eğlendirmek değildir. Jules Verne, okuyucusuna coğrafya, tarih ve keşifler hakkında bilgi vermek istemiştir. Roman boyunca Afrika'yı araştıran gerçek kaşiflerin isimleri, keşfettikleri bölgeler ve dönemin coğrafi bilgileri sık sık anlatılır. Bu yönüyle eser, kurgu ile bilginin birleştiği bir yapı oluşturur. Okur, hikâyeyi takip ederken aynı zamanda dünyayı tanımaya başlar.
Romanın temel fikirlerinden biri bilimin insanı bilinmeyene ulaştırabilecek güçlü bir araç olduğudur. Ancak hikâye ilerledikçe bilimsel bilginin her sorunu çözemeyeceği de görülür. Başlangıçta neredeyse kusursuz görünen Doktor Fergusson zaman zaman çaresiz kalır, kararsızlık yaşar ve hata yapar. Böylece okuyucu bilim insanının da her şeyden önce bir insan olduğunu fark eder. Bilim güçlüdür fakat doğa karşısında mutlak değildir.
Romanın dikkat çeken bir başka yönü doğaya bakış biçimidir. Yolculuk boyunca hayvanların sık sık avlanması ve
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
OBLOMOV – Bir Karakterden Daha Fazlası
Oblomov’u bitirdiğimde elimde sadece bir roman değil, içimde kocaman bir boşluk kaldı. Öfke, şefkat, hayal kırıklığı, umut, hüzün… Hepsi birbirine karıştı. Bir karaktere bu kadar kızıp aynı anda bu kadar üzülebileceğimi bilmiyordum.
Kitabın başında Oblomov bana sadece tembel bir adam gibi görünmüştü. Sürekli yatan, sürekli erteleyen, hiçbir şey yapmayan biri. Ama sayfalar ilerledikçe anladım ki o yalnızca tembel değil; korkak, güvensiz, hayata tutunmayı unutmuş bir insan. Çocukluğundan itibaren “yapma, etme, yorulma” diye büyütülmüş bir ruh. Fazla korumanın nasıl bir insanı yavaş yavaş içten çürütebileceğinin canlı bir örneği.
Olga ile tanıştığında içimde gerçek bir umut doğdu. Sanki Oblomov değişecek, ayağa kalkacak, hayatını geri alacaktı. Olga’nın gençliği, enerjisi, “gücüm hiç bitmez” diyen cesareti ona yeni bir nefes oldu. Bir süre gerçekten toparlandı; okumaya başladı, planlar yaptı, harekete geçti. Ama sonra gördüm ki Olga aslında Oblomov’un olduğu kişiyi değil, olabileceği kişiyi seviyordu. Ve Oblomov o kişi olmaya cesaret edemedi.
İlişkileri bana şunu öğretti:
Aşk sadece heyecan değildir. Aşk, karşılıklı emekle örülen bir şeydir. İp yumağı aşk, ilmekler sevgidir. Olga bunu yapmaya hazırdı; Oblomov ise ilmek atmayı reddetti.
Ştoltz ise kitabın en sağlam limanıydı. Zeki, güvenli, sakin, gerçekçi… Oblomov’u kurtarmak için elinden geleni yaptı. Onu düştüğü bataklıktan defalarca çıkardı. Ama bir noktada anladım ki kimse, kurtarılmak istemeyen birini kurtaramaz. Oblomov’un Ştoltz’u hayatından uzaklaştırması aslında kendi ölümünü çizmesiydi. Onu hayata bağlayan son umudu da böylece yok etti.
Agafya karakteri bende çok karmaşık duygular uyandırdı. İyi kalpli, çalışkan, fedakâr bir kadın… Oblomov’u gerçekten sevdi. Ama sevgisi onu yukarı çekmedi, eski konforuna geri
İnsan, ne kadar zeki olursa olsun, yalnız kalabilir.
Daniel Keyes "Charlie’nin yolculuğu bana çok şey hissettirdi. Onun çaresizliğini, toplumun kabul edilme arzusunu ve saf kalbini gördüm. Zekâ arttığında yalnızlaştı, gülmeyi unuttu. Eski haline döndüğünde ise kendi özüyle yeniden buluştu. Algernon’u hiç unutmaması, aslında kendi özüne olan sadakatiydi. Belki de en mutlu olduğu an, Algernon’la gözlerden uzak yalnız oldukları zamandı. Çünkü orada saf sevgi ve samimiyet vardı. Bu kitap bana gösterdi ki insanı değerli yapan zekâ değil, kalbindeki sevgidir."
Kitapta en güçlü duran temalar
Toplumun “normal” algısı
Charlie’nin başına gelenlerin çoğu, toplumun zekâyı tek ölçüt olarak görmesinden kaynaklanıyor. Saf halindeyken insanlar ona acıyor ya da alay ediyor; zeki olduğunda ise kıskanıyor, korkuyor. Yani hiçbir durumda “gerçekten kabul görmüyor.” Bu, bizim günlük hayatta da geçerli. İnsanlar farklı olanı hep dışlıyor.
Zekâ – mutluluk paradoksu
Charlie daha zeki oldukça daha yalnız oldu. Gülmeyi unuttu. Bu, bana şunu düşündürüyor: Acaba zekâ arttıkça insanlar hayatı daha mı “ağır” hissediyor? Çünkü saflık mutluluğu kolaylaştırırken, bilgi bazen yük olabiliyor.
Bilim ve etik
Deney, başlangıçta bir umut gibi görünüyor. Ama Charlie’nin gözünden bakınca, bilim insanlarının aslında onu “bir insan” değil, “bir denek” olarak gördüğünü hissediyoruz. Hatta zekâsı yükselince onların yetersizliklerini fark etmesi çok ironik. Hem bilimin duygusuzluğunu eleştiriyor, hem de insanın hırsını. 
Algernon'a Çiçekler
Algernon’un sembolü
Algernon sadece bir fare değil; Charlie’nin kaderini önceden gösteren bir ayna. Ölümü, Charlie’nin de düşüşünü simgeliyor. Ama Algernon aynı zamanda sadakatin ve saflığın sembolü. Charlie’nin “Algernon’un mezarına çiçek bırakın” isteği, aslında insanlığın unutmaması gereken değerlere bir çağrı gibi.
Ve yeniden söylemek1000k
Daniel Keyes "Charlie’nin yolculuğu bana çok şey hissettirdi. Onun çaresizliğini, toplumun kabul edilme arzusunu ve saf kalbini gördüm. Zekâ arttığında yalnızlaştı, gülmeyi unuttu. Eski haline döndüğünde ise kendi özüyle yeniden buluştu. Algernon’u hiç unutmaması, aslında kendi özüne olan sadakatiydi. Belki de en mutlu olduğu an, Algernon’la gözlerden uzak yalnız oldukları zamandı. Çünkü orada saf sevgi ve samimiyet vardı. Bu kitap bana gösterdi ki insanı değerli yapan zekâ değil, kalbindeki sevgidir."
Kitapta en güçlü duran temalar
Toplumun “normal” algısı
Charlie’nin başına gelenlerin çoğu, toplumun zekâyı tek ölçüt olarak görmesinden kaynaklanıyor. Saf halindeyken insanlar ona acıyor ya da alay ediyor; zeki olduğunda ise kıskanıyor, korkuyor. Yani hiçbir durumda “gerçekten kabul görmüyor.” Bu, bizim günlük hayatta da geçerli. İnsanlar farklı olanı hep dışlıyor.
Zekâ – mutluluk paradoksu
Charlie daha zeki oldukça daha yalnız oldu. Gülmeyi unuttu. Bu, bana şunu düşündürüyor: Acaba zekâ arttıkça insanlar hayatı daha mı “ağır” hissediyor? Çünkü saflık mutluluğu kolaylaştırırken, bilgi bazen yük olabiliyor.
Bilim ve etik
Deney, başlangıçta bir umut gibi görünüyor. Ama Charlie’nin gözünden bakınca, bilim insanlarının aslında onu “bir insan” değil, “bir denek” olarak gördüğünü hissediyoruz. Hatta zekâsı yükselince onların yetersizliklerini fark etmesi çok ironik. Hem bilimin duygusuzluğunu eleştiriyor, hem de insanın hırsını. Algernon'a Çiçekler
Algernon’un sembolü
Algernon sadece bir fare değil; Charlie’nin kaderini önceden gösteren bir ayna. Ölümü, Charlie’nin de düşüşünü simgeliyor. Ama Algernon aynı zamanda sadakatin ve saflığın sembolü. Charlie’nin “Algernon’un mezarına çiçek bırakın” isteği, aslında insanlığın unutmaması gereken değerlere bir çağrı gibi.
Ve yeniden söylemekSpoiler içerir.1000Kitap
Hayatın ağırlığı altında, zamanla tutunma gücünü yitiren, anlam arayışından vazgeçen birinin iç dünyasını yansıtan biri..Yabancı'yı okurken, belki de bu kadar güçlü bir bağlantı kurmuş olmamın nedeni, benimde o kayıtsızlık döngüsünü bir şekilde deneyimlemiş olmam.
Meursault’un Duygu Durumu
Meursault, kitabın başından sonuna kadar duygusal olarak ‘nötr’ gibi görünür. Annesinin ölümüne, sevgilisi Marie'nin aşkına ya da işine karşı çok büyük bir duygu göstermez. Ancak bu durum, onun duygusuz biri olduğu anlamına gelmez. Daha çok, Meursault hayata ve olaylara alışılmış kalıplarla değil, kendi bakış açısıyla bakar. Çoğu kişi için önemli olan şeyler—sevgi, bağlılık, hırs gibi duygular—onun için bir anlam ifade etmez. Bu, hayata bakışının "absürt" felsefesiyle şekillendiğini gösterir: Hayatın anlamı yoksa, her şey aynı derecede anlamsızdır.
Fakat onun bu durumu, kendini tam anlamıyla bir duygusuzluk olarak ifade etmez. Meursault, küçük anların tadını çıkarır: deniz, güneş, sıcak kumlar, Marie'nin varlığı gibi. Ancak bu anlar, toplumsal beklentilerden bağımsızdır. Bu da onun “farklı” bir insan olarak görülmesine sebep olur.
Toplumun Meursault’yu Daha Suçlu Bulması
Meursault’nun annesinin ölümüne kayıtsız kalması, toplumun onu yargılamasında çok önemli bir noktadır. Toplum, insanların belli durumlarda belli duyguları göstermesini bekler. Cenazede ağlamayan birinin “duygusuz” olduğunu düşünür ve bu, o kişinin diğer eylemlerini de doğrudan etkiler. Meursault’nun cinayet işlediği için değil, toplumun normlarına uymadığı için daha çok suçlu bulunması, toplumun yargılamalarının ne kadar yüzeysel ve katı olduğunu gösterir.
Aslında Camus burada toplumun birey üzerindeki baskısını eleştirir. İnsanların hislerini ya da hissetmemelerini bile "normal" kalıplar içine sokmaya çalışan bir
Senden ve benden bir parça.·520 syf.··Jack London
10/10
Beğendi
·2023 3. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 12 Mart 2023 21:00
·Sizin de nefesiniz kesildi öyle değil mi... Yerine hiçbir şey koyamayacağınız, kitabın son sayfasında "ben şimdi ne yapacağım" dediğiniz bir kitap... işte MARTİN EDEN
Arkadaşlarıma şöyle söyledim " seni okudum, kendimi okudum tanıdığım tanımadığım herkes vardı bu kitapta". Bu kitabı okumayan herkes kendine en büyük kötülüğü yapar. Hani zevk göreceli bir kavram diye söylenir ya bu söz bu kitap için saçmalıktan ibaret. Herkesin okuması gereken bir kitap bu.
Her şey bir yana çevirmenin arka notlar bölümünü resmen sözlük gibi kullandım kitabı okurken, cevap anahtarına bakar gibi bir elim daima notlar bölümündeydi. Bu kitap bittiğinde sanki sosyoloji, psikoloji, felsefe kitaplarımın hepsini kaybettim. Gerçekten boşluğu çok derin ve yerini ancak kendisinin doldurabileceği bir kitaptı.
Hayallerinize ortak olacak, sizi anlayacak insanlar sevin. İmkansızın peşinden bile koşsanız bu arzuyu yok etmeyecek, el uzatacak insanlarla kurun hayatınızı. Şöhret insanın kalbindedir. Gözle gördüğünüz de değildir. Arada kalmışların, kalanların, kalacak olanların bir örneğidir bu kitap. Geriye gidemeyenlerin oraya ait olmayanların, ileriye giderken kendin gibi insanlarla hayatlarla, rastlaşmayacağının gerçekliği ile yüz yüze kalanların kitabı. Gerçek bir okur, bu kitabın en ufak detayına sayfalar dolusu yazılar yazabilir, anlamlar çıkarabilir. Bu kitabı okuyan ve benimle aynı yerden yaralanan, boğulan, herkesi kucaklıyorum. 
Martin Eden 
Jack London
Martin Eden Jack London