Bir tek çocuk olmadığıma hayıflanırım (...) Acı çekiyorum, ama bunu hak edip etmediğimi bilmiyorum.
(Kovalanan bir ceylan.) Karamsar değilim, hüzünlüyüm.
Argonotlar, mühim olan yaşamak değil, denizlere açılmak, derlermiş. Marazi bir duyarlığı olan Argonotlar olarak, biz de diyelim ki hissetmektir mühim olan, yaşamak değil.
Oblomov’u bitirdiğimde elimde sadece bir roman değil, içimde kocaman bir boşluk kaldı. Öfke, şefkat, hayal kırıklığı, umut, hüzün… Hepsi birbirine karıştı. Bir karaktere bu kadar kızıp aynı anda bu