Yazar:
Jack London
Çevirmen:
Levent Cinemre
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 13 dk.
Sayfa Sayısı:
184
Basım Tarihi:
Ocak 2025
İlk Yayın Tarihi:
1907
Yayınevi:
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Orijinal Adı:
The Road
ISBN:
9786254298189
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
31 diğer baskı · Tümünü Göster
Demiryolu Serserileri
1.762 okunmaAlfa Yayınları · 18 Ocak 2021 · 206 s.
Yol
627 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Ocak 2025 · 184 s.
Demiryolu Serserileri
365 okunmaBordo Siyah Yayınları · 2 Haziran 2018 · 192 s.
Yol
256 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024 · 184 s.
Yol
242 okunmaKapra Yayıncılık · 28 Kasım 2020 · 158 s.
Açlar Ordusu
135 okunmaAltınPost · 2012 · 189 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sert, Keskin ve Tamamen Gerçek: London’ın Sokak OkuluEdebiyat
Beni burada birazcık tanıyanlar, Jack London’ın bendeki yerinin ne kadar ayrı olduğunu bilirler. 
Vahşetin Çağrısı veya 
Beyaz Diş gibi klasiklerini çoğumuz çocukken okumuşuzdur. 
Martin Eden, 
Deniz Kurdu, 
Yıldız Gezgini eserleri ise benim ve birçok okurun en sevdikleri arasında yer alıyor. Gelgelelim bu kitaba; " 
Yol " bambaşka bir seviye. Kitabı bitirdiğimde "İşte London bu!" dedim.
Hadi gelin, bu sert ama bir o kadar da gerçek yolculuğun detaylarına birlikte bakalım.
Jack London'ın bazı kitaplarının yarı otobiyografik olduğu, kendi hayatından izler taşıdığı bilinen bir şeydir. Beni bu kitapta en çok vuran şey ise, anlatılanların tamamen otobiyografik olmasıydı. Yani karşımızda hayal ürünü bir karakter değil, bizzat gençliğinin henüz başlarındaki Jack London var.
Yazarın daha sonra dünya çapında bir isim olacağını bilerek, onun gençliğinde nasıl bir "hobo" (evsiz/gezgin) olduğunu okumak müthiş bir deneyim. Trenlerin altına, sahanlık denilen kısımlarına, kör vagonlarına saklanarak eyalet eyalet gezmesi, bir lokma ekmek için kapı kapı dolaşması ve hapis hayatıyla tanışması... Bunların hepsini bizzat yaşamış olması, kitaba öyle bir ağırlık ve samimiyet katıyor ki, her sayfa sanki bir itirafname gibi.
Jack London’ı neden bu kadar seviyorum biliyor musunuz? Çünkü adamın kaleminde gram süs yok. Lafı dolandırmıyor, "şöyle romantikti, böyle hüzünlüydü" diye edebiyat yapmıyor. Hayatı, yani gerçeği, olduğu gibi, tüm çıplaklığıyla yüzünüze çarpıyor. Kitaptaki dil o kadar akıcı ve keskin ki; bir sayfada polisten kaçarken sizin de nefesiniz kesiliyor, diğer sayfada bir yük vagonunun içinde titrerken üzerinize bir battaniye örtme ihtiyacı hissediyorsunuz. O sert üslup, aslında anlattığı hayatın sertliğiyle mükemmel bir uyum içinde.
Kitap, sadece bir gezi anısı değil; aynı zamanda bir zeka ve
Vahşetin Çağrısı veya Beyaz Diş gibi klasiklerini çoğumuz çocukken okumuşuzdur. Martin Eden, Deniz Kurdu, Yıldız Gezgini eserleri ise benim ve birçok okurun en sevdikleri arasında yer alıyor. Gelgelelim bu kitaba; " Yol " bambaşka bir seviye. Kitabı bitirdiğimde "İşte London bu!" dedim.
Hadi gelin, bu sert ama bir o kadar da gerçek yolculuğun detaylarına birlikte bakalım.
Jack London'ın bazı kitaplarının yarı otobiyografik olduğu, kendi hayatından izler taşıdığı bilinen bir şeydir. Beni bu kitapta en çok vuran şey ise, anlatılanların tamamen otobiyografik olmasıydı. Yani karşımızda hayal ürünü bir karakter değil, bizzat gençliğinin henüz başlarındaki Jack London var.
Yazarın daha sonra dünya çapında bir isim olacağını bilerek, onun gençliğinde nasıl bir "hobo" (evsiz/gezgin) olduğunu okumak müthiş bir deneyim. Trenlerin altına, sahanlık denilen kısımlarına, kör vagonlarına saklanarak eyalet eyalet gezmesi, bir lokma ekmek için kapı kapı dolaşması ve hapis hayatıyla tanışması... Bunların hepsini bizzat yaşamış olması, kitaba öyle bir ağırlık ve samimiyet katıyor ki, her sayfa sanki bir itirafname gibi.
Jack London’ı neden bu kadar seviyorum biliyor musunuz? Çünkü adamın kaleminde gram süs yok. Lafı dolandırmıyor, "şöyle romantikti, böyle hüzünlüydü" diye edebiyat yapmıyor. Hayatı, yani gerçeği, olduğu gibi, tüm çıplaklığıyla yüzünüze çarpıyor. Kitaptaki dil o kadar akıcı ve keskin ki; bir sayfada polisten kaçarken sizin de nefesiniz kesiliyor, diğer sayfada bir yük vagonunun içinde titrerken üzerinize bir battaniye örtme ihtiyacı hissediyorsunuz. O sert üslup, aslında anlattığı hayatın sertliğiyle mükemmel bir uyum içinde.
Kitap, sadece bir gezi anısı değil; aynı zamanda bir zeka ve
1890'lı yıllarda büyük bir ekonomik buhranın pençesinde can çekişen Amerika'da, 18 yaşında evinden kaçıp yollara düşen Jack London'ın tren yollarında geçen macerasını anlatır Yol kitabı. Kaçak bir şekilde trenlere binen London ve onun gibilere "hobo" denmektedir. Jack London'ın kondüktörlere, polislere yakalanmama; yakalansa bile hapishane de yaşadığı maceralarını okuduğumuz yarı otobiyografik bir kitap diyebiliriz Yol için.
Jack London okumayı sevenlerin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Onun aykırı ve dizginlenemez ruhunu bu kez denizlerde değil, tren raylarında yaptıklarıyla görüyoruz. Jack London'ın bu hoboluğu kapitalizm karşısında bir hayatta kalma mücadelesidir.
Ve söylemeden geçemeyeceğim Jack London okumak isteyenler Levent Cinemre çevirisinden okurlarsa çok memnun kalırlar. Jack London=Levent Cinemre olduğunu düşünüyorum. Kitabın sonundaki dipnotlardan ve açıklamalardan bile ne kadar kapsamlı bir çalışmanın ürünü olduğu görünüyor.
Jack London'ın tren yollarında geçen macerasını anlatır Yol kitabı. Kaçak bir şekilde trenlere binen London ve onun gibilere "hobo" denmektedir. Jack London'ın kondüktörlere, polislere yakalanmama; yakalansa bile hapishane de yaşadığı maceralarını okuduğumuz yarı otobiyografik bir kitap diyebiliriz Yol için.
Jack London okumayı sevenlerin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Onun aykırı ve dizginlenemez ruhunu bu kez denizlerde değil, tren raylarında yaptıklarıyla görüyoruz. Jack London'ın bu hoboluğu kapitalizm karşısında bir hayatta kalma mücadelesidir.
Ve söylemeden geçemeyeceğim Jack London okumak isteyenler Levent Cinemre çevirisinden okurlarsa çok memnun kalırlar. Jack London=Levent Cinemre olduğunu düşünüyorum. Kitabın sonundaki dipnotlardan ve açıklamalardan bile ne kadar kapsamlı bir çalışmanın ürünü olduğu görünüyor.
Puan vermedi·184 syf.·
2026 33. kitabı
“Köpeğe kemik vermek yardımseverlik değildir. Yardımseverlik, o köpek kadar aç olduğunda bile kemiği onunla paylaşmaktır.”(s.3)
Jack London ‘ın gençliğin ateşiyle yollara düştüğü ve bu başıboş yıllarını yıllar sonra anlatıya dönüştürdüğü kitabı Yol orijinal ismi The Road bazı çevirilerde 
Demiryolu Serserileri kitabında yazar hobo olarak trenlerle kaçtığı, açlıkla boğuştuğu, tutuklandığı ve hayatta kalmayı öğrendiği dönemleri otobiyografik bir açıklıkla aktarıyor. London hikayelerinde yalnızca macera anlatmıyor, kendi yazarlık damarının nasıl beslendiğini de gösteriyor. Kapı kapı dolaşırken uydurduğu hikayelerin, ilerideki edebi gücünün provası olduğunu anlatıyor.
“Benden edebi bir gerçekçi yaratan şeyin, hoboluğum sırasındaki bu çırak yazarlığım olduğuna kesinlikle inanırım.” (s.7)
Jack London “Yol”dayken hayatı kolay olmuyor. Açlık, aşağılanma, kovalanma ve kaçak olarak soğuk tren yolcuları günlük gerçeklik haline geliyor. Hikayeleri keyifli akıyor, satır aralarında kara mizah dolaşıyor. Zenginlere kapıların yüzü kapanırken yoksulların merhameti daha görünür oluyor. Gençlik zamanındaki serseriliğin sosyolojik ve psikolojik tespitlerde barındırıyor, yol ilerledikçe insanın sınıfsal konumu, gururu ve çaresizliği aynı potada eriyor. Yaşam gailesi, her durakta başka bir yüzle karşısına çıkıyor.
Ertesi gün hobonun parçaları raylardan ve etraftan toplanır; yerel gazetede iki satırlık bir haber olur. (s.17)
Kitabıyla hayatta kalmanın yalnızca fiziksel bir direnç olmadığını gösteriyor. Yol aslında zihinsel bir mücadele alanına dönüşüyor. İnsanın içsel gücünün parçalarını birleştirerek ayakta kalmayı öğrendiğini konu ediniyor. Açlıkla baş ederken onurunu korumaya çalışıyor, korkuyla yüzleşirken cesaret üretiyor. insanın kendi sınırlarını zorladıkça kendini tanıdığını
Jack London ‘ın gençliğin ateşiyle yollara düştüğü ve bu başıboş yıllarını yıllar sonra anlatıya dönüştürdüğü kitabı Yol orijinal ismi The Road bazı çevirilerde Demiryolu Serserileri kitabında yazar hobo olarak trenlerle kaçtığı, açlıkla boğuştuğu, tutuklandığı ve hayatta kalmayı öğrendiği dönemleri otobiyografik bir açıklıkla aktarıyor. London hikayelerinde yalnızca macera anlatmıyor, kendi yazarlık damarının nasıl beslendiğini de gösteriyor. Kapı kapı dolaşırken uydurduğu hikayelerin, ilerideki edebi gücünün provası olduğunu anlatıyor.
“Benden edebi bir gerçekçi yaratan şeyin, hoboluğum sırasındaki bu çırak yazarlığım olduğuna kesinlikle inanırım.” (s.7)
Jack London “Yol”dayken hayatı kolay olmuyor. Açlık, aşağılanma, kovalanma ve kaçak olarak soğuk tren yolcuları günlük gerçeklik haline geliyor. Hikayeleri keyifli akıyor, satır aralarında kara mizah dolaşıyor. Zenginlere kapıların yüzü kapanırken yoksulların merhameti daha görünür oluyor. Gençlik zamanındaki serseriliğin sosyolojik ve psikolojik tespitlerde barındırıyor, yol ilerledikçe insanın sınıfsal konumu, gururu ve çaresizliği aynı potada eriyor. Yaşam gailesi, her durakta başka bir yüzle karşısına çıkıyor.
Ertesi gün hobonun parçaları raylardan ve etraftan toplanır; yerel gazetede iki satırlık bir haber olur. (s.17)
Kitabıyla hayatta kalmanın yalnızca fiziksel bir direnç olmadığını gösteriyor. Yol aslında zihinsel bir mücadele alanına dönüşüyor. İnsanın içsel gücünün parçalarını birleştirerek ayakta kalmayı öğrendiğini konu ediniyor. Açlıkla baş ederken onurunu korumaya çalışıyor, korkuyla yüzleşirken cesaret üretiyor. insanın kendi sınırlarını zorladıkça kendini tanıdığınıYolJack London harika bir anlatıcı.
Yol otobiyografik romanı son derece zor ve acı bir hayatı bile ne kadar canlı, güçlü, hatta neşeli bir macera ruhuyla anlatıyor.
Jack London 'ın Yol adlı eseri, yazarın 1890'lı yılların başında Kuzey Amerika kıtasını bir "hobo" (avare gezgin) olarak baştan başa geçtiği dönemdeki deneyimlerini içeren otobiyografik bir anlatı.
Yük trenlerinin üstünde, tamponlarında, vagonların arasında tehlikeli yolculuklar
"Yolcular" (tren görevlileri) ile kovalamaca ve ustalıkla kaçışlar
Köylerde, kasabalarda dilenme, yalan söyleme, hayatta kalma taktikleri
Hobo kampları, "tramp orduları" (örneğin General Kelly'nin 2000 kişilik işsiz ordusu)
Hapse atılma (vagrancy/serserilik suçundan), Erie Cezaevi gibi korkunç deneyimler...
Yol'un en adrenalin dolu kısımları! Jack London'ın anlattığı o kovalamacalar, demiryolu polisi/gardiyanları, yaşanan takip oyunları gerçekten okurken insanın kalp atışını hızlandırıyor.
adeta o heyecanı yaşadım hissi veriyor, sanki sen de vagonun tamponunda, kör noktada saklanıyorsun, tren hızlanırken rüzgâr yüzüne çarpıyor ve arkadan bir bull bağırarak geliyor.
Tehlikeli, buz gibi soğuk veya sıcaktan kavrulan demirler arasında yatmak, tren saatte 60-80 km hızla giderken her an düşme riski. Tren personeli onu atmaya çalışıyor, o ise yapışıyor, kurnazca manevralarla tutunuyor.
London birinde dışarıda, azıcık tutunacak yerle asılı kalıyor, ölüm bir santim ötede. O betimlemeler inanılmaz canlı: Rüzgârın uğultusu, rayların takırtısı, karanlıkta yıldızlar...
London bunu o kadar iyi anlatıyor ki, okurken gerçekten o heyecanı yaşıyorsunuz.
__Sen tren üstünde veya tamponda, rüzgâr yüzüne vururken "yakalanma" heyecanı yaşıyorsun, ama bir yandan da "düşersem bacaklarım gider" gerçeği var.Dünya Klasikleri
Jack London harika bir anlatıcı.
Yol otobiyografik romanı son derece zor ve acı bir hayatı bile ne kadar canlı, güçlü, hatta neşeli bir macera ruhuyla anlatıyor.
Jack London 'ın Yol adlı eseri, yazarın 1890'lı yılların başında Kuzey Amerika kıtasını bir "hobo" (avare gezgin) olarak baştan başa geçtiği dönemdeki deneyimlerini içeren otobiyografik bir anlatı.
Yük trenlerinin üstünde, tamponlarında, vagonların arasında tehlikeli yolculuklar
"Yolcular" (tren görevlileri) ile kovalamaca ve ustalıkla kaçışlar
Köylerde, kasabalarda dilenme, yalan söyleme, hayatta kalma taktikleri
Hobo kampları, "tramp orduları" (örneğin General Kelly'nin 2000 kişilik işsiz ordusu)
Hapse atılma (vagrancy/serserilik suçundan), Erie Cezaevi gibi korkunç deneyimler...
Yol'un en adrenalin dolu kısımları! Jack London'ın anlattığı o kovalamacalar, demiryolu polisi/gardiyanları, yaşanan takip oyunları gerçekten okurken insanın kalp atışını hızlandırıyor.
adeta o heyecanı yaşadım hissi veriyor, sanki sen de vagonun tamponunda, kör noktada saklanıyorsun, tren hızlanırken rüzgâr yüzüne çarpıyor ve arkadan bir bull bağırarak geliyor.
Tehlikeli, buz gibi soğuk veya sıcaktan kavrulan demirler arasında yatmak, tren saatte 60-80 km hızla giderken her an düşme riski. Tren personeli onu atmaya çalışıyor, o ise yapışıyor, kurnazca manevralarla tutunuyor.
London birinde dışarıda, azıcık tutunacak yerle asılı kalıyor, ölüm bir santim ötede. O betimlemeler inanılmaz canlı: Rüzgârın uğultusu, rayların takırtısı, karanlıkta yıldızlar...
London bunu o kadar iyi anlatıyor ki, okurken gerçekten o heyecanı yaşıyorsunuz.
__Sen tren üstünde veya tamponda, rüzgâr yüzüne vururken "yakalanma" heyecanı yaşıyorsun, ama bir yandan da "düşersem bacaklarım gider" gerçeği var.
Jack London 18 yaşında macera yaşamak için Hobo (gezgin/serseri) olarak yaşadığı macerayı anlatıyor.
'Yollara düştüm çünkü onlardan uzak duramıyordum, çünkü cebimde tren bileti parası yoktu, çünkü yaradılışım gereği ömrüm boyunca "hep aynı minvalde" yaşayabilecek biri değildim, çünkü... İşin aslı, yollara düşmek, düşmemekten daha kolaydı.' (syf-102)
Trenlere atlayarak dilenerek geçirdiği günlerde gördüğü toplumsal sorunlardan da bahsediyor.
'Hayatta, anlattığımdan daha kötü hangi sayfalar vardır? ABD' deki çocuk işçiliği üzerine yazılan haberleri okuyun ve doğu,batı,kuzey,güney, neresi olduğu hiç farketmez, hepimizin, kar hırsıyla dolu olan bizlerin, hayatın Susquehanna' daki kadın dövme olayını içeren bu tek sayfasından çok daha kötü sayfalarının dizgincisi ve yayıncısı olduğumuzu görün' (syf-46)
İlk sayfalarda sıkıldığım sonraki sayfalarda keyifle okuduğum bir kitap oldu. Tavsiye ederim.
Jack London'ın hoboluk günlerinde yaşadıklarını anlatan bir eserdir.
Hobo: trenlerin genellikle yük vagonlarında kaçak yolculuk ederek, gerekirse yürüyerek ülkenin bir yerinden bir yerine giden kişilere denir.
En zor okuduğum -yani en az keyif aldığım, okurken yer yer sıkıldığım- kitabı olmasına rağmen, yazarı en iyi tanıdığım eseri diyebilirim bunun için.
Hep insanlığa karşı bir öfke içinde gördüm onu. Hayvanlar üzerinden duygularını yansıtınca insanlığın hep en kötü yüzünü yansıtmaya gayret ediyor hissiyatı veriyor.
Burda insanın zaafına, zayıflığına daha bir odaklanmış.
Jack London her türlü deneyime, hisse, duyguya adeta aç gibi. Bir yerden sonra bunu tecrübe etmemek yeterli gelmiyor.
Hobolukta çoğu duygunun bizzat tadına bakınca herhalde kalemi böyle kuvvet kazandı diye düşünmeden edemedim.
Dondurucu soğuğun yakıcılığını, açlıktan kıvranmanın sancısını, korkunun tir tir titreten kontrolsüzlüğünü ve o hayata tutunma gayesinin bıktırmayan heyecanını bu yolda tecrübe ediyor.
Açlığın insana neler yaptırabileceğini aç olmayan ne bilecek ki zaten...
Her duygu yaşanınca, tanınınca tam anlamıyla ifade edilebiliyor.
Bunu en yakıcı halinde yaşayan insan genellikle suskunluk perdesini çeker üstüne, kelimeler semtine uğramaz olur.
Jack London bunların gönüllü anlatıcısı rolünü alınca herhalde ifade edilebilir olmuş.
Kısacık hayata bunca kitap sığdırmak ancak böyle her şeye aç olmakla mümkün olabilirdi zaten.
Anlatırken öyle süsleyip pazarlamaz okuyucusuna o duyguyu. En yalın haliyle gereken etkiyi yapıyor zaten satırlar.
Jack London deyince aklıma hep mücadele, hayal kırıklığı, sınıf çatışması ve o içten anlatımı gelir. Martin Eden hâlâ aklımdan çıkmaz. Bu yüzden Yol kitabına da büyük bir merakla başladım ama açık söylemek gerekirse, beklediğimi pek bulamadım.
-Kitap, Jack London’ın gençlik döneminde yani henüz 18 yaşındayken Amerika’yı trenlerle kaçak dolaştığı, iş aradığı, bazen aç kaldığı, bazen de hapis yattığı günleri anlatıyor. Otobiyografik bir kitap. O dönem Amerika’da işsizliğin tavan yaptığı, sokakların evsiz insanlarla dolu olduğu zamanlardan bahsediyoruz. Jack de bu kitlenin içinde bir “hobo” yani serseri olarak dolaşıyor.
-Kitabın başında, trenlerin üstüne kaçak binme hikâyeleri, yol üstünde karşılaştığı başka serseriler, polis baskınları ve kısa süreli hapisler derken olaylar merak uyandırıcı başlıyor. Ama bir yerden sonra anlatılanlar birbirine benzemeye başlıyor. Her bölümde ya tren kovalamacası, ya dilenme ya da polisle yaşanan bir sorun var. Ve London her defasında bunu büyük bir keyif ve “bakın ne maceralar yaşadım” havasıyla anlatıyor. Bir noktada bu romantize etme hali beni yordu. Açlık, soğuk, yalnızlık gibi temalar işleniyor ama o derinlik yok gibi – hani gerçekten iliklerine kadar hissettiren bir anlatım bekliyordum, o gelmedi.
-Bir bölümde mesela “kendisini serserilikte eğiten ustaları” anlatıyor; kim daha iyi dilenir, kim daha zeki kandırır tarzında. İlginç ama bir yerden sonra hikâyeler sanki anı defterinden alınmış kısa notlar gibi yüzeysel kalıyor. Bir başka bölümde hapse düşme hikayesini anlatıyor, orası daha sertti. Özellikle “sistemin ezdiği birey” vurgusu dikkat çekiciydi ama keşke daha fazla derinleşseydi. O acı tecrübeleri edebi gücüyle harmanlayarak anlatsa daha etkileyici olurdu diye düşündüm.
-Sonuç olarak, evet Yol, Jack London’ın hayatına ışık
"Yol: Gerçek Bir Hayatın İzleri”1000Kitap
Yol, Jack London’ın hayatından izler taşıyan, kurmaca ile otobiyografi arasında gidip gelen güçlü bir anlatıdır. Bu eser, klasik bir roman örgüsünden ziyade, yazarın gençlik yıllarında Amerika’yı bir uçtan bir uca dolaşırken yaşadığı serserilik, yoksulluk ve hayatta kalma mücadelesini kısa anılar ve hikâyeler üzerinden sunar. Bu yönüyle kitap, sadece bir edebî metin değil; aynı zamanda bir yaşam deneyiminin ham ve dürüst bir yansımasıdır.
Kitabın en dikkat çekici yanı, Jack London’ın süsleme yapmadan, doğrudan ve sert bir dille yazmasıdır. Anlatılan olaylar zaman zaman sarsıcı, zaman zaman da ironik bir ton taşır. Açlık, soğuk, yalnızlık ve dışlanmışlık gibi temalar, kitabın her sayfasında hissedilir. Ancak tüm bu zorlukların arasında, özgürlük duygusu da güçlü bir şekilde kendini gösterir. London’ın “yol” kavramına yüklediği anlam, sadece fiziksel bir yolculuk değil; aynı zamanda bireyin kendini keşfetme sürecidir.
Eserde trenlere kaçak binmek, polislerden kaçmak, geçici işlerde çalışmak gibi olaylar sıradan birer anı gibi anlatılsa da aslında dönemin Amerika’sındaki sınıf ayrımını ve sosyal adaletsizliği gözler önüne serer. Bu açıdan bakıldığında “Yol”, bireysel bir maceranın ötesine geçerek toplumsal bir eleştiri niteliği de taşır. London, yaşadığı zorlukları dramatize etmek yerine olduğu gibi aktararak okuyucunun gerçeklikle doğrudan yüzleşmesini sağlar.
Kitabın dili oldukça akıcı ve sürükleyicidir. Bölümler kısa olduğu için okuma temposu hiç düşmez; ancak bu kısa anlatıların her biri okuyucuda derin bir etki bırakır. Yazarın gözlem gücü ve detaylara verdiği önem, anlatıyı canlı ve inandırıcı kılar. Okuyucu, kendini adeta tren vagonlarında, soğuk gecelerde ya da kalabalık şehir sokaklarında hisseder.
Sonuç olarak “Yol”, klasik bir hikâye arayanlar için alışılmışın
Jack London bu kitapta, dönemin ekonomik krizini ve sert yasalarını anlatmış.
London, ülkeyi gezen ve bu gezi sırasında farklı maceralar yaşayan hobolardan biridir.
Hobolar trenlerle kaçak gezen, evsiz gezginlerdir. Birbirine her yerde sahip çıkan, kalabalık bir ordunun küçük parçalarıdır.
O dönemde avarelik yapmak yasakmış ve polis gördüğü yerde hoboları yakalayıp tutukluyormuş. Parasız oldukları için, ihtiyaçlarını kapı kapı dolaşıp dileniyorlar.
Trende ise kaçak yolculuk yaparken, frenciye yakalanmamak için bin takla atıyorlar.
Jack London yaşadığı tüm zorlukları olabildiğince güçlü ve neşeli bir şekilde kitaba aktarmış. Ülkeyi gezerken hayatta kalabilmek için, insanlara bir sürü farklı hikayeler anlatmış. Bu hikayeler ise yazarlık hayatında ona fikir olmuş.
Jack London'ın en az okunan, ama yazarı seven ve hayatına dair daha fazla bilgi edinmek isteyen herkesin okuması gerektiğini düşündüğüm "Yol" kitabının yorumuyla geldim.
Denizcilik, dövüş ve altın avcılığı yönlerini bildiğimiz London'ın, bu kitapta belki de hiç aklınıza gelmeyecek bir yönüyle, hoboluk ile geçirdiği yıllarını okuyoruz.
Yani, London'ın yemek dilendiği ve frencilere (demiryolu polisine) yakalanmadığı sürece yük trenlerine atlayıp yaptığı yolculukları okuyoruz. Döneminde hoboluk yapanların sayısının azımsanamayacak kadar çok olduğunu ve trende frencilere yakalanmamak için büyük bir çaba verilmesi gerektiğini, bu deneyimlerin bizzat içinden gelen London'ın kaleminden okuyoruz.
Okurken bazı kısımlarda sıkılsam da çevirmen notlarıyla okuyunca London'a hayran olmamak elde değil. Kısa ömrüne farklı coğrafyalarda farklı şekillerde kattığı tecrübeler gerçekten takdire şayan. Okuduğum diğer eserlerine göre bu kitabın dili daha sade ve akıcıydı; ama henüz yazarla tanışmadıysanız bu kitabı tercih etmeniz iyi bir karar olmayabilir.
Yazar Hakkında
Jack LondonYazar · 120 kitap
12 Ocak 1876’da San Francisco’da doğdu. Gerçek adı John Griffith Chaney’dir. Evlilik dışı bir çocuk olarak dünyaya gelen Jack London, soyadını, henüz sekiz aylıkken annesinin evlendiği John London adlı savaş gazisinden aldı. Maddi sıkıntılar nedeniyle küçük yaşta okulu bırakıp gazete satıcılığı, tayfalık, balıkçılık, istiridye korsanlığı, gazetecilik, sahil koruma devriyeliği gibi çeşitli işlerde çalıştı ve Amerikan işçi sınıfını tanıdı. 1894’te serserilik suçlamasıyla otuz gün hapis yattı. Hapisten çıktıktan sonra hayatını değiştirmek arzusuyla liseye kayıt yaptırdı. Lise öğrenimini bir senede tamamlayarak 1896 yılında Kaliforniya Üniversitesi’ne girdi. Bir dönem okuyabildiği üniversiteden maddi zorluklar sebebiyle ayrıldı. 1897’de Klondike bölgesinde altın arayanlara katıldı ama bir yıl sonra yine yoksul ve işsiz olarak geri döndü. Yoğun bir çalışma programı hazırlayarak şansını yazarlıkta denemeye karar verdi. Soneler, baladlar, nükteli fıkralar, anekdotlar, korku ve serüven öyküleri yazmaya başladı. 1909’da yazdığı Martin Eden bu dönemi yansıtması bakımından otobiyografik izler taşır. İlk kitabı Kurt Dölü (1900) büyük ilgiyle karşılandı. Aynı yıl Elisabeth Maddern ile evlendi ve bu evlilikten iki kızı oldu. Ancak bu beraberlik uzun ömürlü olmadı ve 1904’te sona erdi. Charmian Kittredge ile ikinci evliliğin ardından 1916’da Kaliforniaya’daki çiftliğinde hayatını kaybetti. London yazarlık kariyeri boyunca elliye yakın kitap yazdı ve döneminin en çok okunan yazarlarından biri oldu. Yazdıkları, yaşadıkları etrafında şekillenmiş, sosyalizmin de etkisiyle toplumcu bir dünya görüşüne ulaşmıştır. Başlıca eserleri arasında Beyaz Diş, Martin Eden, Uçurum İnsanları, Vahşetin Çağrısı yer alır.
