Güz.
@ladysapphire
çok sık kitap ayırmam. dünyadan kaçmayı severim.
33 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kaplumbağalar’ın damağımda bıraktığı o güzel tattan sonra hemen bir Fakir Baykurt kitabı okumalıydım.
Kitap çok güzeldi. Literatür yayınları baskısı ise hayal kırıklığı. Yahu tamam kartpostal koydunuz; ne bileyim kapağı çok havalı falan ama font seçimine hiç dikkat edilmez mi? Başlıklar el yazısıyla, altında çiçekli şeritler. Tabii ki önemli olan içerik ama içerik böyle ciddiyken sade normal bir font kullansanız olmaz mıydı?
Gelelim içeriğe.
Yazar yine o kendine has üslubuyla köy insanını sindire sindire işlemiş. Öyle ki bütün karakterleri tanıyorsunuz adeta. Baş kahramanımız yolculuğuna Öğretmen olarak başlıyor, Usta olarak devam ediyor, Delâ ile bitiriyor. Ama tüm bu üç isminin ardında aslında hep aynı şeyi yapıyor; yol gösteriyor.
Öğretmen de yol gösteren değil midir zaten? Karakterin karşılaştığı zorluklar ve aydınlattığı insanlar kitabın adını anlamamıza yardımcı oluyor.
Spoiler**
Tek olumsuz yanı (belki de başka türlüsü olamazdı ama) kitabın sonundaki, kahramanımıza delâ adını veren son topluluğun cahilliğinin olağanüstü düzeyde anlatılmasıdır. O derece ki yirmi küsur yıldır kendini bastırmış ve yaşamdan tat almayı bırakmış bir topluluk bizim karakterin bir sözüne bütün alışageldiği tabuları yıkıyor. Yazarın bu kısmı ekleyerek belki de farklı bir bakışla çözülemeyecek cahillik olmadığını anlatmak istediği düşünülebilir. Ancak dediğim gibi benim için fazla olağanüstüydü ve kitabım akışını bir anda fazlasıyla değiştirdi.
Kitap nerdeyse mutlu bir sonla da bitse bir sürü soru işareti bıraktı. Tek istediğim Delâ’yı bulup olayların nasıl geliştiğini sorabilmek.
İyi okumalar :)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tiksinti. Bir kitaptan en fazla bu kadar tiksinilebilir diye düşünüyorum. İçerik o kadar sinir bozucu ki! Sürüyle karakter olmasına rağmen tek bir karakterin bile aklı başında değil. Herkes tembel, herkes sorumsuz. Üstüne bir de tüm karakterler o kadar bencil ve şımarık ki.
Kitap boyunca adı geçen ne kadar kişi varsa hepsinde bir bozukluk, ahlak eksikliği, iğretilik vardı. Küçük bebek hariç!
Karakter çatışmaları, toplumun bozukluğu vs. her şey ekonomi üzerinden işlenmiş ve kurgu başarılı olsa da can sıkıyor. İki ağabeyin kardeşlerinin vücudunu tasvir ediş şekli, Ünal'ın 11 yaşındaki kıza bakarken düşündükleri, sürekli bir Allah'a küfretme ve aynı zamanda onu kendiyle bir tutarak sorgulama, cahillik, cahillik, cahillik...
Tüm bunların yanında yazar iç çözümlemeleri ve tasvirleri gayet başarılı bir şekilde yapıyor ve okuyucuya kendini okutturuyor. Yalnız okuduklarından kolay etkilenen kişiler okumamalı bence. Duru zihni bulandırır.
Kemal Tahir'in insanları bu kadar iyi tanıyabilmesi ve muhteşem tasvirleriyle okuyucuya bu özelliğini yansıtabilmesi kitabın en önemli unsuru olsa gerek. Romanın karakterinin düşüncelerinin içinde bulunduğu hallere göre şekillenişini ta yüreğimizde hissediyoruz, aynı değişimlerden belki biz de geçiyoruz. Kemal Bey, karakterimiz beni o kadar etkiledi ki uzun süre etkisinden çıkamayacağıma eminim. Okuma zevkini doruğuna çıkartan finaliyle bu roman yazılmış en iyi romanlardan biri olmalı. Devamında neler olacağını merakla bekliyorum. Nermin'in ve Ayşe'nin kişiliklerinin ne yönde gelişeceğini merak ediyorum ve acaba Nedime Hanım Kemal Bey'in bu derece korumasını hakedecek kadar masum mu?
Kâh 16 yaşında oldum Münire ile, onunla aşık oldum Cemil Bey'e, yol gözledim, şarkıyı duymak için kulak kabarttım geceleri. Geceleri ağlayarak kalktığında Münire, ben de yanıbaşında durdum onun, sırtını sıvazladım.
Başka bir adamla evlendirildiğinde onunla birlikte ben de gücendim, kırıldım, şuursuzluğuna inandım. Kitaplara gömdü kendini. Romanlara tutundu hayatı boyunca, bir ayna yansımasından kendimi gördüm.
Münire, sen ne güzel, ne zarif bir kızsın. Acılarla dolu o yoldan geçerek tam da bir kadın olmadın mı sanki?
Seninle beraber, senin yaşına rağmen, durumun imkânsızlığına rağmen umutlanmadı mı bu kitabın okuyucusu?
Ve o, son paragraf. Son cümleler. Kalbimi tam da oraya bıraktım. Yanaklarımda bir kaç damla, avuçlarımın içinde Hep O Şarkı, damağımda buruk bir tat, dudağımın kıvrımında buruk bir tebessüm.
Yakup Kadri, çok yüce bir yazardır. Yaban'dan sonra okuduğum bu ikinci kitapla buna iyice inandım artık.
şunun şurasında hepimiz bir yaban'ız bir yerlerinde hayatın.
bu nasıl dil, nasıl kurgu, nasıl kitaptır. kendime gelemiyorum.
eli öpülesi Ahmet Celâl, ne olur geleyim yanına da muhabbetini duyayım.
