…babam şiir okuduğu için ağır yara almış, hatta bir daha belini doğrultamamış. Böyle demişti. Şiir okuduğu için hem derin bakıyor hem anlamadan bakıyor, bir an çok fazla anlıyor, anlayışını taşıyamıyormuş. Kendini kendinde öyle bir yük duymuş ki başka da bir şey taşıyamamış.
Halbuki, birisi ona “Yaşadığın sürece bu hep böyle olacak, sonuna kadar hep aynı şey,” demiş olsaydı, o da kendine gelirdi. “Olamaz,” derdi, “muhakkak farklı bir şeyler olagelmeli, öyle bir şey ki, insan, ‘artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş,’ diyebilmeli”.
…kulağını sadece duymak istediğine açma, ezbere konuşmaları alkışlama, senin aklından geçeni söyleyince beni övüyormuş gibi yapıp kendi aklına biraz daha kucak açma.