Ben oysa
herkes gibi
herkesin ortasında
burada, bu istasyonda, bu siyah
paltolu casusun eşliğinde
en okunaklı çehremle bekliyorum
oyundan çıkmıyorum
korkuyorum sıram geçer
biletim yanar diye
önümde bir yığın açalya
bir sürü çarkıfelek
gergin çenekli cesetleriyle
önümde binlerce çiçek
korkuyorum sıra sende
sen de başla ve bitir diyecek.
-Yeterince fena! Yine o eski hikâye! İnsan evinin inşaatını bitirdiğinde, inşaata - başlamadan önce kesinlikle bilmesi gereken bir şeyleri bu sırada birdenbire öğrendiğinin farkına varır. O ebedî nahoş "artık çok geç!" -Tamamlanmış olan her şeyin melankolisi....
...Bu sıkıntıya katlanmakla kalmayacak, onu seveceksin; içinde doğan kuşkulara, sorulara saygı göstereceksin.Bunlar hayatın taşan, fazla gelen kuvvetleridir.