Benjamin babasına baktı. Babasının ona kayak sözü verdiği o sabah hissettiklerini hatırladı ve o an birden, her şeye rağmen ona karşı neden bu kadar derin bir sevgi beslediğini anladı: Babasıyla yalnız kalma fırsatı. Onu yıllar boyu ayakta tutan, hayatın hep doğru tarafında kalmasını sağlayan işte o anlardı.
İnsanların kötü kalpliliği ya da buna daima eşlik eden umut ve direniş de yok. Hiçbir şey yok. Yalnızca kar ve basit bir gerçek var; insanın ölüp toprağın altına girmesi.
Bir devleti ve yönetimi tanımak ve istikbalinin ne olduğunu bilmek istersen o ülkede kaç tane namuslu, masum insanın hapiste olduğuna ve kaç suçlu ve kötünün serbest dolaştığına bakman yeterli.