zeynep

zeynep
@larozaenflorece
ben edebiyattan ibaretim.
gerçek acıyı tanıdım yaraya değdim bir cehennem taşıdım omuzlarımda sanırdım açtım gözümü ki dünya cehennemden öte cehennem
Sayfa 8·Kitabı okudu
Şiir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gitmek başlı başına dokunaklı bir şey. Hele arkada kalıp gidişini izliyorsan birisinin onunla ilgili son görüntüsü yalnızca belirgin sırt çizgileri oluyor. Her adımda açığa çıkan tabanlar bundan böyle yokluğa, hiçler ülkesinin topraklarına basacakmış gibi geliyor insana. Dünyanın her köşesinde aynı otlar bitiyor halbuki. Değil mi ki duran kendinde duruyorsa öyle, giden de kendine yürüyor yollarını. Kimse kendini ben yitiğim diye tanıtmıyor da. Yitik dediğin, geride kalanları olduğu yere sıkıştıran insan boşluğu, hep ten kokan bir yatak. Ama bir kayboluş var ki senin de gayet iyi bildiğin, ne yerini kaybetmekle kıyaslanabilir, ne de bir yakınını.
Sayfa 118·Kitabı okudu
Roman
Her hatırlayış derin bir iç çekişti son zamanlarda.
Sayfa 117·Kitabı okudu
Roman
Dünyaya itilmişliğini vurgulayan darmadağın bir hal.
Sayfa 106·Kitabı okudu
Roman
Hiç olmazsa bir kerecik “gözüm” diyerek sevsen beni, alnında bir yere koysan billur cismimi, bir sürü çerçeveler bulsak seninle, yağmalamadan muhafaza etsek şeyleri, itham ve iltifat etmeden sonsuzluğunu bulsak saliselerin; alelade ya da özel, kaba ya da zarif bütün nitelikleri düzlesek, baktığımız yerde göremediğimiz bir şey de olduğunu itiraf edip sussak birlikte, bu ağzı sıkılıkla hiç övünmesek, ne güzel olurdu.
Sayfa 101·Kitabı okudu
Roman