yaşamımız yalnızca uyarıcı şeylerle kuşatılmış değildir. yaşam bazen insanı uyutuverir. iyi yaşamayı bilen insanlar sürekli uyanık olanlar değildir. arada sırada kararlılıkla uyuyabilen insanlardır.
zamanın uzağı gören bilge gözleri başka kehanetler fısıldasa da, sen kulaklarını tıkayıp, artık buradayım diyordun kendine. bundan böyle buradayım. bir yuvaya inanmanın, kendini evinde hissetmenin tek yolu buydu. diğer türlü hayatta kalamazdın , nasılsa bir gün yıkacağın bir şeyi inşa ettiğini bilerek devam edemezdin. sonuçta her şeyin değil ama pek çok şeyin gerçekliği senin kendini neye inandırdığınla ilgiliydi.