Nisa Öztürk
@lavinianisa
Yalnızlığı en çok biriyle konuşma ihtiyacı duyduğunda aynalara derdini anlatanlar bilir. Bir de başka türlü bir yalnızlık vardır. Senin gibi olmayanların arasında kalırsın, seni anlamayanların arasında. O an seni anlayacak ve anlatacak tek şey kitaplardır
Hiçbir yere tutunmadan, hiçbir yerde köklenmeden, akan suyun üzerinde kayar gibi yaşıyordum ve bu soğuklukta ölü, cesedimsi bir yan olduğunu gayet iyi biliyordum; gerçi henüz çürümenin kötü kokan soluğu hissedilmiyordu, ama umarsız bir donukluk, acımasız, soğuk bir duygusuzluk yerleşmiş.
Reklam
Eveeet nasıl başlamalıyım, nereden başlamalıyım yazmaya bilmiyorum. Tür itibari ile yoğun psikolojik incelemeler barındırmasından dolayı akıcı şekilde ilerlemiyor. Utanarak belirtmeliyim ki bazen cümlenin sonuna geldiğimde başını unuttuğumu fark ettiğim oluyordu. Bütün bir kitap boyunca Irene Wagner adında bir burjuvanın hayatına farklı heyecanlar katmak istemesine, bu cezbedici isteğin getirdiği yıkıcı etkilere ve kesinlikle ters köşe eden sona tanıklık ediyoruz. İsmine yakışır şekilde korkunun insan üzerindeki psikolojik etkileri etkileyici bir şekilde ele alınmış. Okurken empati kurabilen okuyucucalardan isenize bu korkunun negatif etiklerini üzerinizde hissedebileceğinizden eminim. Sona gelene kadar kafamda çokça senaryo kurup yıktım ama hakkını vermeliyim ki hiçbir son beni bu kadar şaşırtamazdı. Kitapta fazlasıyla güçlü betimlemeler yapılmış; baş karakterin duygu durumu, iç buhranları, yaşadığı gerilimler ve anlık kurtulmalarının verdiği rahatlamalar ince elenip sık dokunmuş bir bütünün en keyif verici ilmekleri çünkü sadece okumuyorsunuz, yaşıyorsunuz. Hayat üzerine çarpıcı çıkarımlarla sizi ikinci kez düşündürmeye itiyor. Sona gelmek gerekirse Stefan Zweig'in okuduğum üçüncü kitabı ve fark ettiğim ki baş karakterlerini hep burjuva olarak karşımıza çıkarıyor. Her kitap, bir karakterin burjuva hayatında eksikliğini tattığı duyguları derinlemesine bize aktaran bir seri niteliği taşıyor gibi.
Keyifli okumalar!
Aslına bakarsan hala anlayamadığım şey, insanın tehlikesini bilerek yaptığı bir suçu işledikten sonra itiraf etme cesaretini bulamayışıdır. İtirafı engelleyen bu basit korkuyu her türlü suçtan daha zavallıca buluyorum.
Geçmişte kalmış, unutulmuş yaşantılar kendi suçu olamazdı. Hiç anlayamadığı, hatta hafızasında bile canlandıramadığı başka bir kadına aitti hepsi. Zamanın çoktan sildiği bir hata için cezalandırılabilir miydi insan?
Reklam