pınar
@lenduha_
her şeyin açıklanabilir olduğu bir dünyada hiçbir şeyin anlamı yoktur
open.spotify.com/playlist/7r3lBN...
İzmir
31 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Aah Poyraz Aah, savaşı icat eden görmesin cennet
Yıllarca bu topraklarda yaşamış, Sarıkamış'ta, Çanakkale'de sırt sırta savaştığımız, tek bir yunanca kelime bilmeyen Rumlar Yunanistan'a sürgün ediliyorlar. Orada da Türk tohumu denilerek Yunanlar tarafından dışlanıp eziyet çekiyorlar. Türk kültüründen bir haber oldukları halde sadece müslüman oldukları için de bir grup insan Türkiye'ye sürgün ediliyor.
Vasili mübadeleden sonra adasını terk etmez, adaya ilk gelen kişiyi vuracağına dair yemin eder. Biraz delidir Vasili, Çanakkale'de Sarıkamış'ta yaşadıkları peşini bırakmaz. Adanın kiraz bahçelerinde dolaşırken bir anda kendini Allahuekber dağlarının karlı yamaçlarında bulur, balık tutarken kulağının dibinden kurşun vızıltıları geçer, top güllelerinin gümbürtü sesiyle uyanır uykularından.͏ s͏a͏v͏a͏ş ͏b͏i͏t͏m͏i͏ş͏t͏i͏r ͏b͏i͏t͏m͏e͏s͏i͏n͏e, ͏v͏a͏s͏i͏l͏i ͏h͏â͏l͏â ͏s͏i͏l͏a͏h ͏a͏r͏k͏a͏d͏a͏ş͏l͏a͏rı͏nı͏n ͏k͏u͏r͏t͏l͏a͏n͏mı͏ş ͏ö͏l͏ü ͏b͏e͏d͏e͏n͏l͏e͏r͏i͏n͏i ͏sı͏r͏tı͏n͏d͏a ͏t͏a͏şı͏r. Kendi de farkındadır vaziyetinin. Her gün Poyrazı öldürmeye yemin ederek kalkar, aylarca takip eder her hareketini Poyrazın. Sürekli içinde mücadele eder, bir acır Poyraza bir kinlenir. Cesaret edemez onu vurmaya yeminine rağmen. Savaş görmüş bir adam dünyanın en korkak adamıdır. O bir daha değil bir insanı, bir sineği bile öldüremez. Çok naif ruhludur Vasili, iyi çocuktur, doğaya kuşa hayvanlara sonsuz bir şefkat besler. Onu anlayacak birine ihtiyaç duyar, aynı travmalara sahip birine. Poyraza ne kadar kinlense de onun her şeye rağmen yaşama sevinci etkiler Vasiliyi. Poyrazın doğan güneşe, uçan kelebeğe gülümsemesi içini ısıtır Vasilinin.
Vasilinin zihninin tüm o karmaşası, çektiği acı ve eziyet, bir anda dünyadan soyutlanıp tekrar savaşa dönmesi o kadar etkileyici tasvir edilmiş ki... Gece ateş yakmış balık pişirirken bir anda toz bulutunun
Reklam
Demir olsam çürürdüm, toprak oldum da dayandım...
bu eseri anlatmaya neresinden başlayım nasıl anlatayım bende uyandırdığı duyguları bilmiyorum
Yarpuz kokusunu yanınızdaymış gibi alırsınız, çakırdikeni hiç dokunmamış birine bile batar. Anavarza ovası öylesine büyülü bir şekilde tasvir edilmiş ki okurken Savrun çayında yüzüyorsunuz, Kaleye çıkıyorsunuz, bostanlarda dolaşıyorsunuz karakterlerle birlikte. Geceleri iki yanından dere akan bir gemiye dönüşüyor Anavarza. Mavi göğüyle kara toprağıyla.
İlk kitapta eşkıyalar köylüye zulüm eder, ağaların sesi çıkmaz, dağa mücadele için asker gönderilmez. Fakat ince memed farklı bir eşkıyadır. O ağaların damarına basmış, rahatını kaçırmıştır. İşte ancak o vakit eşkıyaları dağdan indirmek icin asker gönderilir. Halk ezildiğinde değil, Ağa Beylerin canı tehlikeye binmeye başlayınca eşkıyalar birer birer avlanmaya başlar. Bir İnce memed yetmiştir düzeni değiştirmeye.
2. kitap Toprak Savaşı üzerinde durur. Ve sadece köylülerin gözünden değil, Ali Safa Beyin gözünden de görüyoruz bu savaşı. Her iki tarafın da kendi davasında haklı olup olmadığını sorgulatır kitap. Ali Safa Bey öylesine savunur ki davasını, içerde olmayan birisi neredeyse onu haklı sanabilir. Bu düzenin etik ve felsefe yönü üzerinde durulur, İnce Memed savaşmaz bu kitapta düşünür. Bu yozlaşmış düzenin bir sonu var mıdır? Bu çark hep böyle mi dönüp gidecektir? Şahinimiz kitap boyunca bu sorularla mücadele edip durur köşesine çekilip.
Bir de kitapta özellikle kurtuluş savaşında kahramanlık gösterenlerin (şüpheli) toprak üzerinde hak istemesi uzerinde duruluyor. Cumhuriyetin nimetlerini kendileri arasında paylaşmak istiyorlar. hak görüyorlar. Kendi cephelerinden, Adana'nın Fransızlar tarafından işgali sırasında köylü kendi işine bakarken, mücadeleye katılmazken, bu Bey dediğimiz adamlar işgale direniş
"Yemen'den Kafkas'a, Kafkas'tan Suriye'ye geçmiş ve kaybolmuş kahraman, fakat isimsiz ve talihsiz bir yüzbaşı ile, dal gibi ince, zavallı ve içli, Fatihli verem bir kadının çocuğu idi."
Aliye'nin tüm yaşadıkları ana babasının kaderinin karışımı gibi
Sadece cephede cenk edilmiyor, sadece düşmana karşı savaşılmıyor. İçimizdeki iki yüzlülerle de mücadele ediyorduk. İmanın, çarptırılmış ellerde nasıl zulme dönüştüğünü görüyoruz. Hacı Fettah Efendinin İstiklal Mahkemelerinde yargılanması içimi bir nebze de olsun soğuttu
"Trajik olan, vatan savunmasında, vatan hainiyle vatanseverin zorunlu ayrılığıdır."
Çocukluğumdan beri severek okuduğum bende yeri çok özel olan bir kitap bu. 4. kere bitirince hissettiklerimi bir kenarda paylaşmak istedim. Bu kitapta beni kendine çeken çok özel bir duygu var adını koyamadığım. Okurken kanım kaynıyor.
Cesaretle, onurlu tavırlarla hiç sorgulamadan maceraya atlamaları, karakterlerin şaheserliği, Özellikle Athosun kişiliği hepsi o kadar özel ki. İyi gerçekten iyi, kötü gerçekten kötü, her şey çok berrak, saf. Bağlılık, yiğitlik, macera, soyluluk bu dördü bir araya gelince dayanamıyorum sanırım içimden bir şeyler kopuyor.
Hani hep geçmişe hasret duyarız ya, o boşluğu dolduruyor işte bu eser. Nostaljiyle kalbinizdeki ağır duyguları siliyor, ruhu hafifletiyor. İnsanların gerçekten insan olduğu dönemleri okuyunca çağımızın hastalıklı donukluğundan, depresyon havasından kurtuluyorsunuz. Keder keder gibi yaşanıyor, mutluluk saf mutluluk. Kahramanlar arasında koşulsuz bağlar oluşuyor. Bunlar hasret kaldığımız duygular. Günümüzde her şey o kadar hızlı ve değersizken 400 yıl önce en ufak şey bile yüce duygularla ifade ediliyor.
4 kahramanın cesaretleri ve birbirine duydukları bağdan başka hiçbir ortak özellikleri yok. Tamamen farklı karakterdeler ve soru bile sormadan birbirleri için ölüme gidiyorlar. Bağlılık, soyluluk, cesaret, onur her şey bu kahramanlar için. Düşmanlarına bile saygı duyuyorlar.
İroni ve mizah yönü de apayrı bir güzellik katıyor maceraya. Bir sahnede Aramis kendini dine adamışken sevgilisinin onu terk etmediğini öğrenince bir anda o adanmışlıktan dönüyor
D'artagnan ilk görüşte arkadaşının gerçekten din için değil de terk edilmiş olduğu için kiliseye başvurduğunu anlıyor. Sevgilisinden gelen mektubu Aramise veriyor ve Aramis anında cüppesiyle vedalaşıyor
mizahına, hikayesine, maceralarına doyamadığım bir kitap
Biz insan değil miyiz?
Tekinsizlik hissinin kitap olmuş hali.
Hayvanların viviseksiyonu ile yaratılmış yarı insan yarı hayvan yaratıkların bizde uyandırdığı rahatsız edici duygunun doğasını anlatıyor kitap. Bu yaratıkların konuşabilmesi ama özünde hayvan olmaları insanda tekinsizlik uyandırıyor. Yaratıklar insani özellikler taşıyor. Aynı zamanda bizden yabancı bir yaratılışa sahip olmaları tiksinçlik uyandırıyor.
Kitap bilimkurgu olsa da etik problemlerin, sosyolojinin, travma sonrası stres bozukluğunun, içgüdü-ahlak çatışmalarının üzerinde duruyor.
İlk bölümlerdeki etik problem hayvanların işkence çektirilerek üzerinde deneyler yapılması iken ilerleyen bölümlerde bundan daha büyük bir problem ortaya çıkar. Bu yaratıkların uymak zorunda olduğu bir Yasa vardır. Yasayla tüm hayvansı içgüdülerini bastırıp insan gibi yaşamaya zorlanırlar. Asıl acıyı üzerlerinde deney yapılırken değil, içgüdülerini bastırmak zorunda kaldıklarında çekerler. Uymazlarsa kendilerini ceza beklemektedir. kimse kurtulamaz.
Yaratıklardan favorim Maymun Adamdı. 5 parmağı olduğu için adadaki diğer yaratıklardan ayrıldığını, kendinin en insana yakın varlık olduğunu düşünerek seviniyordu :'(
Üzerinde düşünülmesi gereken o kadar fazla nokta var ki. Bunlardan bir tanesi yaratıkların konuşabilmesi, kurnazlık, acımasızlık gibi duygulara sahip olabilirken insana has yalan kavramını bilmeyişleriydi.
Sıralamaya satırlar yetmeyecek kadar fazla mesaj var. Kitabın sonunda da yazar travma sonrası stres bozukluğunu harika işlemiş.
Türkçe'nin en iyi çevirmenlerinden Celal Üster'in çevirisini okumanızı öneririm, muazzam bir doğallaştırma.