Kalkıp haykırdım:”Getirsin ayrılışı bu sözlerin!
Rüzgârlara dön yeniden,ölüm kıyısına uzan!
Hatıra bırakma sakın,bir tüyün bile kalmasın!
Dağıtma yalnızlığımı!Bırak beni,git kapımdan!
Yüreğimden çek gaganı,çıkar artık,git kapımdan!”
Dedi Kuzgun:”Hiçbir zaman.”