Reklam
Biz insanlarız, kendimizi her şeyden üstün sananlar. Yaşam zincirinin en tepedeki halkasıyız. Topraktan geldiğimize inanır ama varlığımızda yıldızların parçalarını taşırız.
ailemden uzakta bu kocaman şehirde bazen o kadar yalnız hissediyorum ki etrafımdaki diğer hiçbir şeye odaklanamıyorum. Galiba şu an da o anlardan birindeyim ve mutsuzluğumu uykuyla bastırmaya çalışıyorum, çok durgunum,hiçbir şey için istekli değilim, ümidimi kaybetmek üzereyim. Acaba sadece 1 haftada benim bu hale gelmeme sebebiyet veren asistan kıdemlilerim gurur duyuyorlar mıdır…Ben hastaneye hevesle başlarken beni insanların hastalıklarının yormasını isterdim ileride meslektaşım olacak kişilerin değil. Çok kötüsünüz