Ama insan bu kadar cesareti nereden buluyor, kendi türüne karşı bu kadar güven nasıl besliyor? Bu kadar inancı insana verebilecek pek az şey var dünyada. Halk, arkalarında bıraktığı dehşetten kaçıyor… Onların başına garip işler geldi ve bu işlerin bazıları o kadar insafsızca, bazıları da o kadar güzeldi ki, bu yüzden içlerindeki inanç, bir daha sönmemek üzere yeni baştan ve ölümsüzlüğe değin alevlenmeye başladı.
Reklam
Düşündüm. Yalnız bu, düşünme değildi; düşünmekten daha derin bir şeydi. Tekvücut olunca nasıl kutsallaştığımızı ve insanlığın tekvücut olduğu zaman ne kadar kutsallaşacağını düşündüm. Ve kötü bir adamın lokmayı ağzına alıp da kaçıp gittiği, önüne geleni itip ardına geleni teptiği ve kavga ettiği zaman insanlığın ne kadar kutsallıktan uzaklaştığını düşündüm…
birkaç sayfasını atlayarak okuyunca vicdan azabı çekiyorum ama atlamazsam da kitabı bırakırım hissi
burayı bir şeylerden kaçıp söyleyemediklerimi söyleyebildiğim bir platform olarak kullanmak istiyorum. kendi kendime konuşuyormuş gibi hissedecek olsam da sanırım artık hislerimi dökmeye ihtiyacım var. iyi geceler..