elvan
@levn
Şu anda okuduğu kitap
Merak, bazen yalnızca zaman kaybıdır.Roman
Merhaba. Sürekli alışveriş yaptığım sitelerde ve takip ettiğim kitap sayfalarında sıkça karşıma çıkan, aldığı övgülerle ise daha çok merak etmemi sağlayıp beklentimi yükselten bu kitap bana şunu öğretti: Merak, bazen yalnızca zaman kaybıdır.
Kitap hakkında söyleyeceğim çok fazla şey var fakat onun öncesinde yazarına birkaç şey söylemek istiyorum. Her zaman bir kitabı okumadan önce yazarı araştırdığım gibi bu kitapta da aynısını yaptım. Kitabımızın yazarı Sena Nur Işık oldukça yüksek takipçili bir kitap bloggerı. Kendi Instagram ve Youtube sayfasında kitaplar incelemekte. Üzülerek şunu söylemeliyim ki keşke yalnızca kitap inceleyen bir okur olarak kalıp kitap yazma işine hiç girmeseymiş. Çünkü bir insanın çok fazla kitap okuyup eleştiri yapabilmesi iyi bir kitap yazacak anlamına gelmiyor. Tıpkı bir yemeği yiyip o yemeğin tadı tuzu hakkında yorum yapan herkesin o yemeği en güzel şekilde yapabileceği anlamına gelmediği gibi.
Kitaba gelirsek karakterlerimiz Asel Carter ve Ener Demir’e bakarak ilk olarak şunu sormak isterim: Neden bu tarz çarpıcı olayları Fatmalar, Rabialar, Rukiyeler yaşamaz? Neden başrol erkek Ahmet, Hasan, Erhan gibi daha içimizden isimler olmaz? Neden çok acayip anlamlı ve “havalı” isimlerin başına gelir bütün olaylar? Sanırım ileri görüşlülüğü sayesinde çocuklarına milenyum ismi veren ebeveynleri sayesinde! He ayrıca bu kızın soyadı neden yabancı? Babası da Türk oysaki…
Kitap en yakın arkadaşı ve sevgisi tarafından ihanete uğrayan kızımız Asel’i anlatıyor. Fakat ne ihanet ne de yaşanılanlar doğru düzgün anlatılmış. Yazar daha çok gizem olması ve okuyucuyu meraklandırması için flashbackler yazmış. Fakat IQ’nuz 35’in üzerinde ise ilk yüz sayfada çözüyorsunuz olayı. Ve bir de kitapta ana karakter Asel çok güçlü bir kız olarak yansıtılmaya çalışılmış fakat
elvan
ayh sonunda kitap hakkında daha fazla olumlu bir eleştiri okumaya halim kalmadı. Nasıl beğenebiliyorlar bu kitabı asla anlamıyorum. Bir de sevmeyenlere kıskanıyorlar onlar diyordu yazarımız sanırsam. Gerçekten hayret.
Kitabı elime alıyor ve Palto’dan ne çıkacak düşüncesi ile başlıyorum okumaya.
Karşılaştığım hikâye kahramanının sıradanlığı, hiç beklemediğim bir şekilde beni öykünün içine çekiyor. Kitap, güçlü ve bi o kadarda edebi bir anlatıma sahip. Ana karakterin ve karakterlerin ruh halleri, düşünceleri ve hissiyatları zihnimin ekranında çok net bir vaziyette vuku buluyor hal böyleyken kahramanımız Akakiy, o kadar sıradan bir karakter ki gerçekliğinden ve gerçekten yaşamış bir adam olduğundan şüphe bile etmiyorum. Devlet dairesinde dokuzuncu dereceden memur olarak çalışan kahramanımızın tek yaptığı (ama yaptığı işin en iyisi olarak) verilen evrakları her gün başka bir iş yapmaksızın kopyalamak, temize çekmek. Yoksa tek yapabildiği mi demeliydim? Öyle ki üst amirinin, bir üst makam ve farklı bir görev vermesiyle bu görevi yapamadığı için huzuru kaçan ve makamı reddeden sıradan bir karakterden bahsediyorum!
En nihayetinde palto ile karşılaşıyorum; yırtık pırtık, muhtelif yerlerinde yamaların ve yıllardır kullanılmış olması nedeniyle yakasının yok denecek kadar kaybolduğu bir palto. Huzur kaçıran bir palto; sahibinin, makamların ve okuyucunun. İşte bu noktada huzurumuzun kaçmasına neden olan yazarın hiciv sanatına tanıklık ediyorum. Üslubun yalın gerçekçiliğinin yanında eseri, benim nezdimde önemli kılan en önemli özelliği ise yazarın alaycı ve eleştirel bir dil kullanmasıdır. Tüm bunların dışında yazar tarafından aydınlatılan bir diğer bölümü; insanların içindeki kötü yanın vurgulanması ve insanı insan yapan değerlerinden, özelliklerinden uzaklaşmaları oluşturuyor. Bu uzaklaşma insanların olağandışını, olağan olarak kabul etmeye meyletmesiyle meydana geldiğini düşünüyorum. Bu durumu, Antagonist yani Karşıt Kişi’nin farkında olamamaktan ileri geldiğini kitaptan bir örnekle
elvan
okuduğum en güzel kitap incelemesi olabilir.Ben de kitap hakkında bir şeyler karalayacaktım fakat siz her şeyi yazmışsınız:) bana da bunu alıntılamak düşer