“ Yaşamın değişim hızı benim okuma hızımdan daha yüksekti.”
✎ s. 494
Osman…
Ben genelde karakterlere yüreğimden yaklaşır, severim. Osman bunun dışındaki ilk isim. Ona karşı hissettiğim duygu: öfke.
Onun gevezeliğine(!), Yeşil Peri Gecesi’nden beri kızgınım.
Kapak Kızı, Yeşil Peri Gecesi üçlemesinin son kitabı olan bu eserde söz sırası Osman’da.
Kitap, röportajlar ve Osman'ın her anını yazdığı defterlerden oluşuyor. Röportaj kısımları dahi sıkıcı değil, orada da yine bir çok insanı inceleyip, onların gözünde ki Osman'ı görüyorsunuz.
Osman, suskun biri... ona olan tüm öfkemin sebebi bu.
Onun defterlerinin yer aldığı kısımlarda bazen kendimi de sorguladım.
Hayatta bazen istediğimiz şeyler olmaz. Ama hep geride kalmamak gerektiğini çok net anladım bu eserde. Osman bu hikâyenin masumu değil.
Çocukluğunda ve gençliğinde yaşadıkları beni çok etkiledi. Ama sadece üzülmek yetmiyor; adım atmak gerekiyor.
Oblomov’dan fazlası Osman. Her şeyi görmek yetmez, o adımları korkarak da olsa atmak gerek.
Korkuyu yaşamamak için her şeyin değişmesindense, o korkuyla yaşamak gerekir bazen.