librarysnagi
@librarysnagi
bir kelebek
misalidir hayat..
kanat çırptığım
her anımın
kitaplarla olmasıdır
arzum..
Şu anda okuduğu kitap
"Ama öleceğim. Son şarkımı söylüyorum. Bazısının şarkısı daha uzundur, bazısınınki daha kısa. Fakat aradaki fark yalnızca birkaç kelimeden ibarettir."
Bu doğru ve ölümcül bir yarayla sahnede yatarken bir arya söyleyen hikâye kahramanlarına gülümsemek
haksızlık. Biz yatıyor ve yıllarca şarkı söylüyoruz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazen insanların " neşe " kavramını nereden bulduklarını anlamıyorum, muhtemelen yalnızca üzüntünün zıddı olarak düşünülmüş.
Ölümü düşününce korkuyor musun ? Ben sadece acıdan korkunç korkarım. Bu, kötüye işaret. Ölümü istemek ama acıları istememek ; kötüye işaret bu. Fakat bunun haricinde, ölüm göze alınabilir.
Çocukken kötü bir şey yaptığım zaman, başkaları için kötü veya o kadar da kötü olmasa bile benim için kötü bir şey (başkaları için kötü olmaması benim kazancım değildi, dünyanın körlüğünden ya da ayakta uyuyor oluşundan kaynaklanıyordu), her şeyin hiç değişmeden
devam etmesine çok şaşırırdım, büyüklerin biraz asık suratla ama bunun dışında hiçbir değişiklik olmadan çevremde dolanıp durmalarına ve hareketsizliklerine, o doğal kapalılığına çocukluğumun ilk yıllarından beri aşağıdan bakarak hep hayran olduğum ağızlarının yine kapalı kalmasına. Bir süre gözledikten sonra bütün bunlara bakarak, belli ki hiçbir anlamda kötü bir şey yapmadığıma karar verirdim, korkmanın çocukça bir yanılgı olduğuna ve bu nedenle, tam o ilk korku anında bıraktığım yerden
tekrar başlayabileceğime.
Daha sonraları çevreyle ilgili bu fikrim yavaş yavaş değişti. İlk önce, başkalarının her şeyi pek güzel fark ettiklerine inanmaya başladım, aynı şekilde düşüncelerini
yeterince açık bir biçimde dile de getiriyorlardı; sadece, benim bugüne kadar bunu görecek kadar keskin gözlerim olmamıştı, onları da hızla edindim. İkincisi, başkalarının sarsılmazlığını -böyle bir şey varsa bile- hâlâ şaşırtıcı buluyordun ama bu artık banaz masumiyetimin kanıtı gibi gelmiyordu. Peki, hiçbir şey fark etmiyorlardı, dünyalarına benim varlığımla ilgili hiçbir şey girmiyordu, onlar için sütten çıkmış ak kaşıktım, varlığımın yolu, benim yolum, dünyalarının dışından geçiyordu ; bu varlık bir ırmaksa, en azından ırmağın güçlü bir kolu dünyalarının dışından geçiyordu.
Öğleden sonra yataktan kalkamadım, çok yorgun değil de çok "ağır" olduğum için, tekrar tekrar bu kelime, bana uyan tek kelime, bununla ne kastettiğimi anlıyor musun? Aşağı yukarı, bir geminin "ağırlığı" gibi, dümenini kaybetmiş ve dalgalara şöyle diyor: "Kendim için fazla ağır, sizin içinse
fazla hafifim." Ama tam olarak böyle de değil, benzetmeler anlatamıyor bunu.