Hayatımda ilk kez birinin beni seveceğine inanmıştım. Eksiklerimle.,engelimle, benimle... Ama o sonradan gitti beni burada benimle bırakarak gitti. İnsanların samimiyetine inanın, inanın, inanın. Ama sonsuza kadar olmayacağına da kendinize isminiz gibi ezberletin.Hislerin tercüme olmayacak kadar soyut olacağını düşünürdüm, yanılmışım. Onlar iyi ya da kötü şeylerin birer fragmanıydı oysaki...
Artık bitmiş olduğumuzu kabullenme sürecim başlıyordu. Zamanında olmayan şeylerin, kırılan kalplerin aslında değerli olmadığını fark etmiştim. Sana diyebilmek için bekledim, olmadı. Sen bunu baştan reddetmiştin.
Seninle içimdekileri paylaşmayı o kadar çok isterdim ki ama bazı şeyler beni engelliyor ve yapmama engel oluyordu. Sonradan düşündüm ne kaydeberim diye. Açıklamak istedim yine dilimin ucuna gelen her şey ses olamadı...