İnsan bu. İyi olması da kötü olması da kendi özüne ve içinde bulunduğu şartlara bağlı. Şartlar kötüleştikçe kötülük de artıyor. İnsanoğlu dayanışmayı içselleştiremiyor bir türlü.
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden m, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki,her boş ânı yokluğuyla dolduruyor.
"Artık 'ama'ları da bırak, 'keşke'leri de... Unutma ki geçmiş hayatın senin kontrolünde değildi;ama bundan sonraki hayatın senin kontrolünde olacak, doğru mu?"