Ama özden yoksun görünen düşüncelerin bile bir dayanak noktasına ihtiyaçları vardır, yoksa dönmeye, anlamsızca kendi çevrelerinde dolanmaya başlarlar; onlar da katlanamaz bu hiçliğe. Sabahtan akşama kadar bir şey bekliyorduk ve o şey gelmiyordu. Yine, yine bekliyorduk, düşünüyorduk, düşünüyorduk, şakaklarımız zonklayana kadar düşünüyorduk. Hiçbir şey olmuyordu. Yalnız kalıyorduk. Yalnız. Yalnız.