Herkesin bu kitabı çok sevdiği ama benim duygusal olarak eksik bulduğum, hikayenin içine bir türlü giremeyişim beni biraz kitaba karşı önyargıyla başlamama neden oldu. Ortalarına doğru Agnes i tanımaya başladıkça hikayeyi yavaş yavaş anlamaya başladım. Yalnız Agnes hakkında diyebilirim ki biraz daha fazlasını duymak isteyebilirdim. Kitabın adı ne kadar Hamnet olsa da hıkaye Agnes üzerinde toplanıyor. Yine de beğendim. İyi ki de okumuşum. Şimdi sıra filminde
Bu kitabı okumaya başladığımda farklı hissediyordum ve şuan bitirdiğimde farklı hissediyorum. Bilim-Kurgu ve edebiyatın iç içe geçtiği ve yer yer Emily Dickinson dan alintilarin olduğu muazzam bir kitap. Kesinlikle sonsuz övgüleri hak ediyor. Zaten kendisi Gece Yarısı Kütüphanesinin yazarı. Konusuna gelecek olursak;
Metamatik Profesörü bir adam insanlik tarihini değiştirecek bir şey buluyor ve daha sonra çıplak bir halde sokakta gezinirken polisler tarafından bulunuyor. Kitapta insan olmanın ne kadar iğrenç bir şey olduğundan başlayarak insan olmanın nasıl bir şey olduğundan bahsediyor ve zaman zaman ona hak veriyorsunuz. Unutuyoruz. Aslında ne kadar mucizevi varlıklar olduğumuzu, duyguların bizi yaşamı daha güzel kılmak için var olduğunu ve sevginin bizi daha mutlu daha huzurlu ve yaşamdan keyif alır bir hale getirdiğinden bahsediyor. Insanlığa sahip çıkmamız gerekiyor. Önce kendimizden başlayarak. Sevmeyi öğrenerek..
Ben mi bu kitabı anlayacak kapasitede değilim yoksa çok boş bir kitap mı anlayamadım. Japon klasikleri beni biraz zorluyor. Bu kitapta da İnsanligimi yitirirken de ki Yozo karakterinin o hale burunmeden önceki hayatına değiniyor ve yazar da aralarda araya girerek kendi ruh halinin pekte iyi olmadığını hem karaktere hemde kendi sözleriyle kendini açıkça belli ediyor. Bilmeniz gereken şey bu adam hayatinda 5 6 defa intihar etmiş ve en sonunda da karısıyla beraber suya atlayarak ölmüşler. Uyumsuz, kendini insan olarak göremeyen, insan sevmeyen ve ağır depresyonda olan bir yazar ve haliyle kitaplarda galiba tüm ruh halini yansıtıyor. Bir daha bu yazardan okur muyum sanmıyorum. İmsanligimi yitirirkeni bile merak etmedim açıkçası. Bu arada sevmeme nedenlerinden biri de bir kadınla yine intihar ediyor. Kadın ölüyor, Yozo yaşıyor ve olay hastanede geçiyor. Yani yozo dan çok karakterlerin hastanedeki konuşmaları var. Hiç sarmadı.
Bir kadının eşi öldükten sonraki başlayan yeni hayatını anlatıyor. Duygusal bir kitap olmasını bekliyorsunuz başlarda ki öyle de ama daha çok bir kendini bulma hikayesi. Kitabı okurken diyorsunuz ki " Evet, iyilik diye bir şey var. İyi insanlar var ve olmalı." İç ısıtan bir hikaye Türkan' ın ki.. Melisa Kesmez' in kaleminden olunca da baş karakterin hayatını ön sıradan izlettiriyor size. Kısacık, mutlu son hikayelerini sevenlere önerilir.
Öncelikle kitabın başlarında arapça-farsça kelime çok fazla olduğu için ve hikayaye tam olarak adapte olmakta güçlük çektiğim için zorlandım. Tarihi bir roman olarak başlıyor ve karakterler başlarda çok karışık. İlerledikçe hikayeleşmeye başladı ve Bünyaminin maceralarıyla ilgi çekici hale geldi. Yola hangi niyetle çıkarsak çıkalım bir süre sonra o niyet başka bir şeye dönüşüyor ve hepsi yine bizim kendimizi bulma yolculuğumuza çıkıyor. Rüya mı gerçek mi sorgulamasının her ne kadar üzerinde dursam da sanki asıl önemli soru o değil gibi geldi bana. Hayatımızı bir düş görerek geçiriyor olabilir miyiz ? Bir şeylerin gerçek olabilmesi için o hayatı yaşamamız mı gerekiyor?
