Çocuklarınız sizin değildir. O çocuklar hayatın kendine duyduğu özlemin oğulları ve kızlarıdır. Onlar sizinle birlikte gelir bu dünyaya. Ancak sizinle birlikte olsalar da size ait değildir. Onlara düşüncelerinizi değil, sevginizi verebilirsiniz. Zira kendi düşünceleri vardır onların. Onların ruhlarını değil, bedenlerini barındırabilirsiniz . Zira onların ruhu yarınlarda ve hayal bile edemeyeceğiniz yerde yaşar.
Dazai'nin diğer okuduğum kitaplarını düşündüğümde bu kitaptaki karakterler daha normaldi. Kitabın ilk hikayesi olan maymun adası ise gerçekten güzel bir hikayeydi.
Din adamlarının ve hafifmeşrep kızların gösteriye eşlik ettiği böyle güzel bir günde Tanrı da dahil olmak üzere her şeye dilediğince sövüp saymak hakları değil miydi?