Ayfer Tunç'un okuduğum üçüncü eseri. Diğerlerinden daha fazla bağ kurdum karakterle ,çektiğimiz ağrının benzerliğinden midir bilmem ama içimin bir yerlerinde mürşidin sesini duyacağım gibi. Yaşayabilmenin yolu o ağrıyı kaşımamak, öylece geçmesini beklemek sanırım. Bir şekilde dolmasını ummak. Gelip de o boşluğu doldurmasını beklediğiniz kişi sizsiniz. Mürşidin babası, eşi, oğlu, otel, cumhur bunların hiçbiri değildi mesele. Mesele mürşidin o ağrıyı çözmek için diretmesiydi...
Ruhun sefilleşmesi terimini bana kattığı için çok mutluyum. Ruh sefilliği, benim ağrım da bu. Zaman zaman içimi ağrıtan da, yanlış yaşamış gibi hissettiren de bu sefillik. Güzel kitaptır ama ağrısı olmayanlar anlamazlar.