lliw sonja

dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. .. hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Reklam
hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. insanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayıca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar.
her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?
öldürmek de, yaşatmak da senin işin; bu dünyayı gönlünce düzenleyen sensin. ben kötüyüm diyelim, kimde kabahat? beni böyle yaratan sen değil misin? .. beni özene bezene yaratan kim? sen! ne yapacağımı da yazmışın önceden. demek günah işleten de sensin bana: öyleyse nedir o cennet cehennem?
Reklam