Merhaba Eylül.
Dokuzuncu ay… Bir insanın doğumu kadar uzun bir süreç.
Karanlıktan yalnız doğar insan; ciğerlerini yakan ilk nefesle başlar hayat.
Ve ağlar, ilk kez hisseder.
Yalnız yürümeyi öğrenir ve ömrü boyunca kendini ararken hep yalnız kalır.
Başkalarında görür kendini.
Yüzleşir aydınlığı, karanlığı ile. Seçimler yapar, vazgeçer ve devam eder.
Pes eder, yorulur, düşer… Sonra yeniden ayağa kalkar, devam eder.
Yalnız yürür insan, onca kalabalığın içinde bile,
İnkar etse de gerçeği.
Yalnızlığı sever belki ama kendi tercihi olmadığı sürece ağırdır o yalnızlık.
Ve kök salar insan, büyüdükçe.
Bu kökler sayesinde göğe uzanır.
İçe dönüştür sonbahar.
Ruhunu dinlemenin vaktidir.