begüm
@loeynyra
a tim burton.
entj 3w2
135 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
kitabı yeni bitirdim ve söyleyebileceğim ilk şey, gerçekten manipülatif karakterlerle dolu olduğuydu. hikâye boyunca hangi gerçeğin gerçekten doğru olduğunu, hangi yalanın çarpıtılmış bir hakikate dönüştüğünü anlamak çok zor. zaten kitabın en rahatsız edici ama bir yandan da en etkileyici tarafı buydu bence. sürekli bir şüphe hissi yaratıyor ve kimseye tamamen güvenemiyorsunuz.
verity’nin anlattıklarına pek inanabildiğimi söyleyemem ama diğer karakterlerin tamamen masum olduğunu düşünmek de bana çok mantıklı gelmiyor. herkesin olayları kendi tarafından şekillendirdiği bir atmosfer vardı. bu yüzden kitap boyunca kesin bir doğruya ulaşamadım.
bazı sahnelerin gereğinden fazla uzatıldığını düşündüm. özellikle belli kısımlar tekrar etmeye başlayınca hikâyenin etkisi biraz değişmiş gibi hissettirdi. yine de kitap inanılmaz akıcıydı; gerçekten bir çırpıda bitti. abartıldığı kadar var mı hâlâ emin değilim ama yazarın klasik, fazla romantik kitaplarına kıyasla çok daha başarılı buldum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
caraval bence alışageldiğimiz fantastik serilerden sıyrılan oldukça özgün bir hikâye. kitap zaten çok popüler olduğu için büyük bir beklentiyle başladım ama gerçekten boşa çıkmadı. böyle bir evrenle karşılaşacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar etkileyici olacağını düşünmemiştim.
caraval’ı okurken kendimi gerçekten bir karnavalın içindeymiş gibi hissettim. her şey renkli, büyülü ve biraz da kafa karıştırıcıydı; sanki sayfaların arasında yürüyormuşum gibiydi. yazar aklımızla öyle güzel oynuyor ki kimi zaman neye inanacağımı, neye kızacağımı ya da nasıl tepki vereceğimi şaşırdım.
scarlett ve julian’a gerçekten bayıldım. aralarındaki uyum, birbirleri için yaptıkları fedakârlıklar ve karakter gelişimleri okumayı çok keyifli hâle getirdi. legend hakkında başta oldukça olumsuz düşüncelerim vardı ama ilerledikçe aslında anlatıldığı gibi biri olmadığını fark ettim. bu yüzden onun hikâyesini daha da merak ediyorum.
tella ve ikisi arasındaki dinamiği başta tam anlayamamıştım ama ilk kitabın sonuna geldiğimde bazı şeyler yavaş yavaş kafamda yerine oturdu(?)
kısacası caraval, hayal gücüyle dolu, renkli ve büyülü atmosferiyle gerçekten farklı bir fantastik dünya sunuyor. sihirli ve biraz da gizemli hikâyeleri seven herkesin bu renkli karnavala en az bir kez adım atması gerektiğini düşünüyorum.
bu kitabı okurken inanılmaz keyif aldım. okuması çok akıcı, yormayan bir dili var ama buna rağmen yazarın kalemi gerçekten kendini hissettiriyor. olay örgüsü o kadar sürükleyiciydi ki sayfalar resmen kendi kendine aktı. anlatımın zaman içinde ileri-geri gitmesi, geçmişle gelecek arasında gidip gelmemiz bence hikâyeye ayrı bir derinlik katmış. zaten polisiye ve fantastik harmanını çok seviyorum, o yüzden bu kurgu tam benlikti.
victor ve sydney arasındaki bağ ise kitabın en sevdiğim yanlarından biri diyebilirim. özellikle sydney’in victor’ı güvenli bir yer olarak görmesi aşırı etkileyiciydi. victor net bir şekilde favori karakterim oldu. keşke devam kitabında da ana karakter olarak onu okumaya devam etseydik diye düşünmeden edemedim.
final kısmı ise genel olarak tatmin ediciydi, kendini kahraman zanneden eli hak ettiğini buldu, hikâye havada kalmadı, güzel bağlandı. sadece biraz daha detay verilseydi kusursuza yakın olabilirdi.
anlatımı, okuru hızla içine çeken bir yoğunluğa sahip; öyle ki kitabı tek oturuşta bitirdim. ancak bu akıcılık, metni kolay hazmedilir kılmıyor. okurken boğazıma düğümlenen bir ağırlık hissettim; gerçekten huzursuz oldum. ortadoğu’nun acıyla yoğrulmuş hayatlarını okumak beni derinden sarstı, parçaladı. inançlar ve daha doğrusu inancın araçsallaştırılması üzerinden bir insana bu denli zulmün reva görülüp görülemeyeceğini sorguladım; düşündükçe öfkelendim. kitaptaki karakterlerin acı dolu yaşamlarına tanık oldukça, tüm bunlar yaşanırken bizim nasıl hiçbir şey yokmuş gibi hayatımıza devam edebildiğimizi sorgulamadan edemedim. sosyolojik, kültürel ve toplumsal boyutlarıyla oldukça güçlü bir eserdi. ibrahim’in, hatta kendisinden bile sakladığı duygularına geri dönüşü; ortaya çıkan dengesizliğe rağmen sahici ve etkileyiciydi. okunur, sevdim. çünkü huzursuzluk, yalnızca bir hikâye anlatmıyor; insanın vicdanına sessiz ama yakıcı bir soru bırakıyor.
bir daha asla geri dönülemeyecek bir aidiyet duygusunun kaybı,gizli tarih’i bitirmenin ben de bıraktığı en ağır his bu oldu.
henry, başta en sevdiğim karakterdi. soğukkanlı zekâsı, klasiklere hâkimiyeti ve asil duruşu insanı ister istemez etkiliyor. ama ilerledikçe fark ettim ki henry’nin asıl suçu cinayet değil; ahlâkı estetikle ikame etmesi. onun dünyasında insanlar birer araç. bunny, charles, camilla, hatta richard… hepsi bir fikir yahut estetik uğruna harcanabilir. beni asıl öfkelendiren de bu oldu: henry’nin vicdan değil, kusursuz derecede bencillik sahibi olması.
charles ve camilla’yı da başta masum sanmıştım. bunny’nin ağza alınmayacak sözler söylediği anlarda onları haklı bile bulduğum oldu. oysa zamanla anlaşılıyor ki bunny’nin kabalığı, onların ahlâkî çürümesini gizleyen bir perde sadece. masum değiller; yalnızca daha sessizler.
richard ise bence kitabın en haksız yargılanan karakteri. en az fail olan ama en çok nefret edilen. çünkü o bir anlatıcı ve anlatıcılardan temiz olmaları bekleniyor. oysa richard’ın suçu kötülük değil; ait olma arzusu. açlık, yoksulluk, sınıf kompleksi ve kabul edilme isteği ailesi tarafından bile kabul edilmeyen bir adamın sessiz çığlıkları,diğerlerine kıyasla gerçekten daha masum kalıyor.
bence donna tartt’ın ustalığı da tam olarak burada. okuru hem öfkelendirip hem empati kurdurabilmek büyük bir yetenektir. acıyı, gerilimi, hüznü ve o kır evindeki geçici huzuru iliklerine kadar hissettiriyor. kitabı bazen bir cinayet romanı gibi, bazen de adeta pastoral bir şiirmiş gibi işlemiş. en basit kurguyu bile şahesere dönüştürebilecek bir kalemi var. altını çizdiğim cümleler beni dakikalarca duvara baktırdı, derinden düşündürdü. bu kitabı, onların bir zamanlar sahip olduğu o sıkı bağı ve geri dönülmez kaybı uzun süre unutamayacağım. bu
