Üç yaşında, dört yaşında yavrular görüyorum. Hepsi, yüzlerine, kırk yaşında bir adam maskesi takmış gibi. Yürüyüşlerinde bile olgun bir adam ağırlığı var. Arkalarından bakarken, onlara, birtakım kederli cüceler denebilir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Geceleri sabahlara kadar okumayayım da ne yapayım? Ben, el ayak çekildikten sonra odamın kapısını sürmeleyip kitaplarımla başbaşa kalmak saatini dört gözle beklerim. Çünkü, bu ömrümün bütün hazin sergüzeştini ve yaşadığım anın ağır sıkıntısını unuttuğum tek saattir. O vakit, bu çıplak ve yalçın oda, gerçek dünyadan daha geniş, daha ferahlı bir âlemin munis, sevimli ve her biri sihir ve füsunla yoğrulmuş mahlûkları ile dolmağa başlar.
Kurtuluş Savaşı'nın arka yüzüne, Anadolu ve Anadolu halkına ışık tutan bir yapıt "Yaban". Romanda Ahmet Celal'in işgal sebebiyle İstanbul'dan ayrılıp, eski emir eri Mehmet Ali'nin köyüne, Eskişehir'e yerleşmesi ve burada Anadolu halkı ile tanışmasını görüyoruz. Ancak bu tanışma Ahmet Celal'in yalnızlığına dönüşüyor çünkü kendisi dişini fırçaladığı, saçını taradığı için bile Anadolu halkı tarafından "yaban" olarak görülüyor. Hatta Ahmet Celal'in çok beğenip evlenmek istediği Emine bile kendisini sağ kolu olmadığı için hor görüyor.
Romanda sıklıkla Anadolu halkının cahilliği eleştirilse de yazar, bu cehaletin sorumlusunun aslında İstanbul aydını olduğunu da dile getirmiş.
Kitapla ilgili aklıma takılan tek bir yer var, o da sonu. Tüm kitap boyunca "Emine" şeklinde bahsettiği evlenmek istediği kadını neden kitabın sonunda "İsmail'in karısı" şeklinde aktardı ve yaralı halde orada bıraktı? Bu soru kafamda yanıtsız kalacak olsa da kitabı oldukça beğendim.
Şarkı mırıldanan genç adamın balık gibi kayıp gideceği, tutmaya çalışanın hep kendisi olacağı, tutamadıkça içinden hep böyle derin bir uçurumun açılacağı korkusu içine o sabah yerleşmişti. İnsan aşktan niye korkmasın?
