İlya İlyiç
@lordstrogoff
159 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Sokaktan herhangi birisini çevirsek ve "Bize bir dünya klasiği söyle," desek, cevap verebileceği 5-6 kitaptan bir tanesini ve en kuvvetle muhtemeli bu kitap olurdu. Herkesin dilinde olan, yazımının üzerinden 150 yıl geçmesine rağmen hâlâ okunan bu kitabın çok iyi şartlar altında yazıldığını düşünebilirsiniz; ama Dostoyevski bu kitabı yazdığı sıralarda eşi ölmüş, kardeşi ölmüş, kardeşiyle kurduğu dergi iflas etmiş, kardeşinin borçları üzerine verilmiş, evine haciz konulmuş ve bizim genellikle filmlerde görebileceğimiz tarzda, çatısından su damlayan, tam bir fakirhane diyebileceğimiz evde yaşamaktadır. Hatta o kadar fazla borcu vardır ki, bu kitabın uzunluğundan dolayı kitaba ara verip 1 ay içinde 
Kumarbaz adındaki kitabını yazmıştır.
Kısaca Dostoyevski'nin o haldeki ruh halini düşünüp de bu kitabı okumak, böylesine bir şaheser için etkileyici bir unsurdur. Zaten kitabın psikolojik çözümlemeleriyle Dostoyevski'nin ruh hali birbiriyle örtüşmektedir.
Kitap hakkında konuşulacak o kadar çok konu var ki hepsini tek bir incelemeye sığdırmak çok zordur. Daha Freud'un mahalle çocuklarıyla top oynadığı, psikolojinin 'p'sinin bile bulunmadığı zamanlarda bu kitabı yazmak elbette ki yazar için çok büyük bir lütuftur, ama o gün için değil; bilirsiniz ki yazarların değerleri hep öldüklerinden çok sonra anlaşılır, Suç ve Ceza'nın gerçek değeri ise maalesef halen bile anlaşılmamış ve genellikle çok satanların arasında gizlenmiş bir "klasik" ya da "abartılmış klasik"tir, ki günümüz okurlarına göre (genel anlamda diyorum, yoksa kitapların asıl değerlerini fazlasıyla benimseyen bir sürü okur mevcuttur bu sitede) klasik, abartılmış klasik, sıkıcı klasik, ya da abartılmış kitap, sıkıcı kitap ve bu saydıklarımın hepsi aynı anlama gelmektedir.
Kitaba psikolojik ve iç dünyayı müthiş bir
Kumarbaz adındaki kitabını yazmıştır.
Kısaca Dostoyevski'nin o haldeki ruh halini düşünüp de bu kitabı okumak, böylesine bir şaheser için etkileyici bir unsurdur. Zaten kitabın psikolojik çözümlemeleriyle Dostoyevski'nin ruh hali birbiriyle örtüşmektedir.
Kitap hakkında konuşulacak o kadar çok konu var ki hepsini tek bir incelemeye sığdırmak çok zordur. Daha Freud'un mahalle çocuklarıyla top oynadığı, psikolojinin 'p'sinin bile bulunmadığı zamanlarda bu kitabı yazmak elbette ki yazar için çok büyük bir lütuftur, ama o gün için değil; bilirsiniz ki yazarların değerleri hep öldüklerinden çok sonra anlaşılır, Suç ve Ceza'nın gerçek değeri ise maalesef halen bile anlaşılmamış ve genellikle çok satanların arasında gizlenmiş bir "klasik" ya da "abartılmış klasik"tir, ki günümüz okurlarına göre (genel anlamda diyorum, yoksa kitapların asıl değerlerini fazlasıyla benimseyen bir sürü okur mevcuttur bu sitede) klasik, abartılmış klasik, sıkıcı klasik, ya da abartılmış kitap, sıkıcı kitap ve bu saydıklarımın hepsi aynı anlama gelmektedir.
Kitaba psikolojik ve iç dünyayı müthiş bir
Reklam
Üzerinden 160 yıl geçmesine rağmen bu kitap üzerine yazılar, tezler, hatta kitaplar yazılıyorsa, bu kitapta bir şeyler var demektir.
1815 yılının sıcak bir Ekim gününde, terden batmış sefil ve dilenci kılıklı bir adam Digne'ye gelir. Bu adam bir hana girer, dakikalar içinde oradan kovulur; bir misafirhaneye girer, kapı dışarı edilir; bir adamın evinde misafir olmak ister, adam ona tüfek doğrultur; sonuç olarak her yerden kovulan, hakarete tabi tutulan ve istenmeyen bu adam, bir kilisenin önündeki soğuk taş betonların üzerine uzanır ve orada uyumaya çalışır. Bu adam, herkesin çok iyi tanıdığı Jean Valjean, ya da diğer ismiyle Madeleine Baba'dır. Bu etkileyici girişle beraber sizi içine alan Sefiller, 1700 sayfa olmasına rağmen, bitince "keşke bir 1700 sayfa daha olsaydı" dedirtecek türden. Yani bunun uzun olması sizi korkutmasın, hatta dünya üzerinde bu kadar. kitap varken bu kitabın bu kadar kısa olması dolayısıyla üzülün.
Açıkçası bu kitabı okuyan herkesin başına dert olduğu 'üstkurmaca' kısımları, yani aralardaki o didaktik kısımlar benim de canımı sıktı. Bu kısımlar, şu anın Fransa'sında bile pek bir ilgi görmüyorken şu anın Türkiye'sinde hiç dikkat çekmez ve hatta kitaptan soğutur. Buralar çıkarılınca geriye 1100-1150 sayfalık bir kısım kalıyor ve geri kalan 600 sayfa sizi kitaptan uzaklaştırıyor. Benm şahsi görüşüme göre buraları kitabı ilk kez okuyunca okuyun, ama normal okuma hızınıza göre birazcık daha hızlı okuyabilirsiniz; yıllar sonra tekrar dönüp okuduğunuzda ise buraları okumayın ve geri kalan muhteşem kurgu ve atmosferin tadını çıkartın.
Bu 1700 sayfalık dünya için anlatılacakları birkaç satıra sığdırmak gerçekten zor. Kitap 1815 yılında başlıyor ve 1833 yılına kadar devam ediyor, yani diğer kitaplar gibi birkaç yıl veya ayı anlatmıyor, tam tamına 18
Hepimizin aklına Shakespeare deyince #k:176155 gelir; halbuki dünya üzerinde Shakespeare'in en çok okunan, en çok oynanan, en çok izlenen oyunu Hamlet'tir. Aynı zamanda Shakespeare'in en uzun oyunudur. Hatta kısaltılmamış ve orijinal metne tamamen sadık kalan sinema uyarlaması toplamda 4 saatten fazla sürmüştür. Oyunu okurken "Ulan Hamlet, bir mallık yapma da kararını ver be adam..." diyeceğinize eminim, çünkü sürekli asla karar veremeyen Hamlet'in iç çatışmalarını okuyoruz. Hatta Hamlet bir ara kralı aşağılamak için tiyatro oyunu oynatır, kısaca tiyatro oyunu içinde tiyatro oyunu vardır.
Shakespeare ile bu oyun sayesinde tanıştığım için mutluyum, umarım siz de seversiniz.
Bu kitabı uzun zamandır beridir okumayı planlıyordum, ama bugüne nasipmiş demek ki. İçinde beş tane masal var: Mutlu Prens, Havalı Fişek, Bencil Dev, Bülbül ve Gül, Vefalı Dost. Her bir öykü birbirinden güzeldi ve birbirinden farklı mesajlar veriyordu. Bazı öykülerin sonlarında ise, doğrudan verilen mesajdan daha ince göndermeler vardı. Benim en sevdiğim öyküler kitaba ismini veren Mutlu Prens ve özellikle Bülbül ve Gül oldu. Her ne kadar çocuk kitabı gibi gözükse de, herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum.
Konusu ve bu kadar popüler olması sebebiyle oldukça heyecanlı başladım, ama çok da beğenmedim nedense. Distopyaları zaten severim, konusu da oldukça özgün olduğundan okumalıyım dedim. Ama anlatım tarzı biraz zayıf kalmış, bir sayfa da başka şey, başka sayfa çok bağlantısız bir konu anlatıyor. Kitabın sonu ise bence aceleye gelmiş, çünkü kitabın başında hiç olmayan bir olayın devamında oluşmuş bir son gibi gözüküyor. Okumayın diyemem, ama yüzyılın en iyi eseri de bu demeyeceğim. Sizin için zaman kaybı olmaz, ama okumaya başlarken çok da umutlu olmayın derim.
Reklam