Bu şeytan hepimizde vardır bizim sanatkâr tarafımız onun çocuğudur Bizi gündelik hayatın dışına çıkaran,bize insanlığımızı,makine olmadığımızı idrak ettiren odur
Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye irademiz vardı?Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı ? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten iise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?