Neden mesleklerinden başka hemen hiçbir șeyden bahsetmezler; bahsedecek olduklarında da neden iç tarafta gırtlaktan ötesine geçmeyen özel, dik, alâkasız, sathi bir tavırla konușurlar?
söz konusu olan sadece budur, okunandır, özneyi söylemeye teşvik etmiş olduğunuzun ötesinde okunandır-ki öznenin söylemeye kışkırtıldığı șey, geçen sefer altını çizdiğim gibi, her şeyi söylemekten ziyade aptal aptal konuşmaktan çekinmeyip aklına geleni söylemektir.
Ama gerçeklik insanları, delinin biri parayı çorabına saklarken akıllı kimse onunla bir iş yapar, derler; hatta bir kadının güzelliğine bile, o güzelliğe sahip olan kişi tarafından bir şeyler eklendiği veya çıkarıldığı inkâr edilemez.
Bir erkek, bir gösterenden başka bir șey değildir. Bir kadın, bir erkeği gösteren olarak arar. Bir erkek ise bir kadını -burası size tuhaf gelecek- sadece söylem aracılığıyla konumlanan şey olarak arar; çünkü iddiam doğruysa, yani kadın bütün-olmayan/hepsi-değilse, kadında söylemden kaçan bir șey vardır her zaman.