Lüay omar
@luayomar
hayatı sever, basketbol sever, şiir yazar, kitap okur, felsefe ve psikolojiye meraklı, yalnızlığa talip ve şiirlere.
Kendi ŞiirimŞiir
Bir gece yarısıdır kalbim,
Sessizliğin en çok konuştuğu vakitlerdeyim.
Penceremde ay değil, sensizlik durur,
Yıldızlar bile yüzünü çevirir bazen, bilirim.
Sokaklar adımı unutur, yollar beni tanımaz,
Her adımım içime düşer, kendime varamam.
Kalabalıklar içinde sanki bir yabancıyım,
Kendimi bile tanımam bazen, o kadar yalnızım.
Bir dost ararım, adı sükût olsun isterim,
Konuşmasın, ama beni duysun, isterim.
Bir gökyüzü ararım, beni içine alsın,
Bir dua gibi, usulca Rabbime varsın.
Ey yalnızlık, sen ki en sadık misafirim,
Her gidişinle beni biraz daha büyütürsün.
Ve ben yine de razıyım senden,
Çünkü kalabalıklarda bile hep güzelsin.
İnsana inanmanın çağı mazide kaldıEdebiyat
Bak Cemil Meriç ne diyor:
"Beni kitaplara kaçıran ne çok insan var"
Konuşsam belki birşey değişmez ama içim biraz rahatlanır1000Kitap
Ben sustuğumda bir çocuk ağlar,
Filistin’de bir ev daha yıkılır,
Her suskunluk biraz daha kan olur,
Bu kalp böyle bir acıya nasıl katlanır?
Lüay omar
Bence her yaş için aynı şey her günün bir dert olduğunuAlıntı
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Daha otuz yaşımıza girmeden bu şekilde hissediyoruzAlıntı
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?