Bir gece yarısıdır kalbim,
Sessizliğin en çok konuştuğu vakitlerdeyim.
Penceremde ay değil, sensizlik durur,
Yıldızlar bile yüzünü çevirir bazen, bilirim.
Sokaklar adımı unutur, yollar beni tanımaz,
Her adımım içime düşer, kendime varamam.
Kalabalıklar içinde sanki bir yabancıyım,
Kendimi bile tanımam bazen, o kadar yalnızım.
Bir dost ararım, adı sükût olsun isterim,
Konuşmasın, ama beni duysun, isterim.
Bir gökyüzü ararım, beni içine alsın,
Bir dua gibi, usulca Rabbime varsın.
Ey yalnızlık, sen ki en sadık misafirim,
Her gidişinle beni biraz daha büyütürsün.
Ve ben yine de razıyım senden,
Çünkü kalabalıklarda bile hep güzelsin.