Şev
@luceprimaverile
11 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Olağanüstü Bir GeceEdebiyat
Bir an, bir şimşek çakması beyinde. Bir anlık değil aslında birçok şeyin birleşimi. Yalnızca o andan ibaret sayılan... Yaşamak. Doyasıya, tüm hücrelerinle, hissederek.
Çok öncesinde aldığım ama okumadığım. Çoğu şeyde olduğu gibi kitaplarda da "doğru zaman" kavramına inandığım. Öyle bir zamanda okuyup 1-2 saatin içinde bitirdiğim. Farkında olmamak birçok şeyin. Akıp giden zamanın, yaşanılan çok basit anların, mutlu olunacak ne denli şeyin olduğunun. Kelimelere dökünce, bu satırlardan okuyunca bu söylediklerimi belki anlamsız belki hissiz belki hiçbir şey ifade etmeyen zihinde. Zihin... Öyle bir şey ki zihnimiz. Bir lütuf denilse yanlış olmayacak. Belki ilahi, belki sihirli, belki mucizevi... Ve bu kavramı karşılayan birçok sözcük. Her şey aynıyken aslında neden birdenbire coşkuyla dolar insanın içi ? Neden yaşamak ister daha çok, neden içinde kelebekler uçuşur da o coşkusunu aktarmak ister birilerine ? Kaybedince anlaşılmaması gereken. Her an kıymetli olan, kıymetli olacak olan. Var olan zamanın içinde, aynı durumda, "farklı" görebilmek bir şeyleri. Farkında olmak. Süreci kolaylaştırmayan ama öğreten, büyüten, değiştiren, dönüştüren. Sancılı, evet. Her şeyde olduğu gibi. Sonrası ? Sonrası için içe sığmaması, dolup taşmak, tastikca aktarmak istemek. İnsanın davranışı kendinden aktardığı, kendi bakış açısı, kendi hisleri, kendi kavgası, kendi mucadelesi. Kazanan olabilmek için, her şeyden önce en değerli olan "kendi"mize bir iyilik yapabilmek için, iyileşmek mümkün.
"Ruhumun bir zamanlar nasıl karlar altında kaldığını bilmiyorlardı ve bu yüzden ruhumun şimdi baharı yaşadığını da anlayamayacaklar."
Ve son olarak "İnsan bir kez kendini buldu mu bu dünyada kaybedecek hiçbir şeyi yok demektir. Ve insan bir kez olsun içindeki insana dokundu mu tüm insanlara dokunabileceğini
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Hiçbir yaşananın kalıcı olmadığını da söylemek geliyor şimdi içimden ama, ne fayda. Tüm kazandıklarımızın bize emaneten verildiğini...
Mükemmellik yok. Sonsuz mutluluk yok. İyi ya da kötü yok. Doğru ya da yanlış yok. Yaşamak var sadece. Yaşamak... Hayatın hakkını vermek... Bir de sevmek. Sevebilmek... Bu bir yetenektir işte. Yazmaktan çok daha değerli bir yetenek. Herkes sevemez çünkü."
Sayfa 197
Hatalarımız Doğrularımız Mıydı ? - Mario Levi
"Şimdi sana her kaybın bir kazanmanın yolunu açtığını söylesem... Kazanmak için mutlaka kaybetmeyi göze almak gerektiğini..."
Sayfa 196
Kiraz AğacıEdebiyat
Puan vermedi·292 syf.··
Beğendi
·2021 8. kitabı
·20 günde okudu
·Okunma: 17 Kasım 2021 17:55
Nereden ve nasıl başlasam bu kitabı anlatmaya bilemiyorum... Yarın yeniden okumaya devam etmek istiyorum mesela. Ne söylesem eksik kalacakmış, verdiği tadı kelimelere dökmek zor ve yeterli olmayacakmış gibi. Uzun zamandır kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar beni canlı tutan, her bir sayfasını çevirdikten sonra bir sonraki sayfayı çevirmek istediğim, bir yandan da bitmesin diye yavaş yavaş okumaya çalıştığım bir kitap olmamıştı. Hani böyle ilk sayfayı okurken içinizden dersiniz ya "kitap çok güzelmiş, iyi ki okumaya başlamışım..." diye. İşte tam olarak böyle hissettirdi. Öyle naif, öyle sıcak ama bir yandan da öyle gerçek ve acı ki bazı şeyler. Spoiler vermeden yalnızca kitabın bana hissettirdiklerini anlatmaya çalışıyorum doğrusu. Bir sevda var aslında temelde bir mücadele içinde sevda. İçte hep hissedilen, kalbin en derin yerinde yer ayrılan ama önünde tutulmayan hiçbir şeyin bir yandan. Bir sevda, yalnızca aşk olarak nitelendirilemeyen. İnanılan, uğrunda kendini feda edecek kadar tutkuyla bağlı olunan değerlere de sevda. Korkmadan, cesurca, tüm her şeyi bu uğurda feda edebilecek kadar. Dönemin ideolojisine hakim olmayan biri olarak Gökçer Tahincioğlu öyle yalın ama bir yandan da gerçekleri göstermekten asla kaçmadan ve bunu ajite etmeden saf haliyle öyle güzel aktarmış ki. İnsan daha çok okumak, daha çok araştırmak, daha çok bilgilenmek istiyor. Tüm yaşanılanların gerçek olduğunu bilmek de insanın canını daha çok acıtıyor bir yandan. Deniz ismini ilk duyduğumda Deniz Gezmiş geldi aklıma, acaba dedim yazar da bu sebeple mi bu ismi seçmiş. Ki bence öyle de olduğunu kanıtlar nitelikte satırlara değinmişti zaman zaman. Sonra Madımak Oteli'ne değinmesi çok kısa da olsa, oradan yola çıkarak kitabında anlattığı olay. Beni gerçekten her anlamda etkileyen bir kitap