uzun zamandır boşluk aldı yerini
yarattığın huzursuzluğun
memleketim gibi ben de gri renkliyim
beyazdım kafamdaki halinle mutluyken
siyaha içini görünce büründüm
söndürdüm içimdeki ışığını
aydınlıkmış halbuki karanlığı saklayan
lulu
ruhum bir semt
karışık kuruşuk virane gecekondular
ve sıra sıra dizilmiş sokak lambaları
ve banklar var kalbimin gölgesinde
iki silüet belirdi birinin üstünde
biri çok eski bir ben biri daha az eski bir ben
cılız bir sesle sordu yanındakine
nerede bu şimdiki ben?
'an' daki?
öteki de usulca cevap verdi
o hiç var olmadı ki!
geçen her saatte ve dakikada ve saniyede
dolar bu gecekondular daha eski Ben'lerle.
lulu