every human is a little bit sad all the time, because you know you’re going to die, but that knowledge is what gives life meaning.
instagram.com/ilgnsu
bugün trende
bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında,
yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca
ilerlerken
okyanusa geldik
sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş,
dedi.
bunu ilk defa
o gün
farkettim.
Darbecileri hâlâ şatafatlı törenlerle anmamız, karanlık geçmişimizde biraz da kendimizi görmemizden, bugün de benzer uygulamalara sığınmamızdan olmasın.
Geçenlerde ABD'nin Connecticut eyaleti sınırında otoyolun kenarına yerleştirilmiş șöyle bir yol tabelasının fotoğrafını gördüm:
"Connecticut Eyaleti size hoş geldin der.
ABD'nin 43. Başkanı George W. Bush'un doğum yeri.
Ve levhanın alt kısmında, parantez içinde:
"Özür Dileriz."
Biz neden korkuyoruz?
Vatandaşlar olarak korkaklığımız, korkutulmuşluğumuz bir yana, konu devlet olunca Türkiye'de gülmek bile tehlikeli.
Devlet sorumlularının sorumsuzluğunu demokrasi kültürünün yerleşmemiş olmasında aramak lazım. Askeri darbeyle Çankaya'ya yerleşen, "Asmayacaktık da besleyecek miydik?" diyen, çocuk yaşında vatandaşımız Erdal Eren'i bile idam ettiren emekli darbeciye bugün "sayın" diye hitap eden de biziz.
Karikatūrlerimize bakın. Demokrasinin kök saldıgı ülkelerde devletin bașındakiler hedef alınırken, Türkiye'de ancak kendimizle dalga geçebiliyoruz. Bu halimiz, yasalarımızdan devlet korkusundan da öte, alışkanlıklarımızın, şartlanmamzın sonucu.
Cumhuriyet tarihinde Atatürk'le ilgili tek bir karikatür bilmiyorum. Böyle bir şeyin olabileceğini düşünmek bile bize ters geliyor. Ürkütüyor.