Merve Dönmez
@m06r89v
İnstagram @hadisendeoku
SMMM
Lisans
Ankara
Ankara
39 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Kitabın başlarında sanki İpek Ongun'un Serra'sını okuyor gibi tat aldım. Fakat nedense kitabın ortalarında ve sonlarına doğru sıkıldığım yerler oldu. Özellikle bazı durumları farklı farklı yerlerde, aynı cümlelerle birden fazla anlatması... Kitabın devamı var mı bilmiyorum ama kafamda oluşan ve bu kitapta cevaplayamadigim sorulardan birisi Deniz evlatlık mı değil mi? Belki de ben satır aralarında kaçırdım cevabı. Daha çok 16-25 yaş arasında okunduğunda daha çok zevk alınacak, eglenilecek bir kitap.
Reklam
1. Dünya Savaş'ı sırasında yaşanan yasak aşk... Bir tarafta patronun ona duyduğu sonsuz güven, diğer tarafta ise patronun karısına karşı hissedilen duygular...
Yıllar sonra gerçekleşen buluşma... Peki bıraktıkları yerden devam edebilecekler mi?
Bu kadar az sayfada, yaşanılanlar bu denli güzel anlatılabilinir mi? Öyle cümleler vardı ki altını çizmek de, defalarca okumak da yetmedi bazen.
kesinlikle okuyunEdebiyat
Uzun soluklu harika bir kitaptı! Sayfa sayısı çok olmasına rağmen araya başka kitaplar soktum hemen bitmesin diye.
Annesi ve babası olmayan, dayısı tarafından bakımı üstlenilen ama sonrasında dayısının da vefatı üzerine yengesi ve kuzenleriyle yaşamak zorunda kalan Jane Eyre'nin hayatını okuyoruz bu kitapta.
Yatılı okulda geçen zor yıllar, sonrasında Thornfield malikanesinde yapılan mürebbiyelik, bu malikanede meydana gelen ve tam olarak nedeninin acıklanamadığı bazı olaylar...
Okurken Jane ile birlikte kimi zaman bende aç kaldım, kimi zaman üzümlü cöreğin tadını çıkardım; bazen haksızlığa uğradım, bazen ise sonuna kadar hakkımı aradım... Ama en güzeli de o aşıkken bende aşıktım.
Kitap 9 kısa öyküden oluşuyor. Öyküler kitabın kapağında da yazdığı gibi; 12 Eylül darbesine direnen insanların gerçek yaşamlarından çarpıcı kesitler sunmakta.
Aralarında en çok "Pezevenk" öyküsünü beğendim. Çünkü diğer öykülerde olay değil de durum anlatılıyordu. Üzülerek söylüyorum ki diğerlerinde biraz sıkıldım. "Bir Ses Böler Geceyi" kitabının yorumunda da bahsettiğim gibi; Ahmet Ümit'in polisiye roman tarzını çok daha fazla seviyorum ve tercih ediyorum. Pezevenk öyküsüne gelince, sonu insanı gülümseten aynı zamanda düşündüren şekilde bitiyor. Ama sonuna kadar heyecanla ve korka korka okuduğumu itiraf etmeliyim.
Kitap 9 öykü ve 1 söyleşiden oluşuyor. Yekta Kopan'ın 2.kitabı ve 2002 yılında "Sait Faik Hikâye Armağanı"nı kazanmış.
Bu kitabı okurken 2-3 kere kontrol ettiğimi biliyorum; gerçekten bu Yekta Kopan'ın 2.kitabı mı diye. Çünkü sizde biliyorsunuz ki ilk öykü kitabını çok beğenememiştim, hikayeler hep bir yarım kalmis gibi geliyordu bana. Bu kitaptaki hikayeler ise bir okadar hoşuma gitti ve ilgimi çekti. Özellikle "oyunevi" hikayesine bayıldım Okurken sesli güldüğümü hatırlıyorum 🤭
Ve bu kitapta hikayelerinden bir tanesi ilk kitaptaki bazı karakterlerden oluşuyor. Onlarla tekrar karşılaşınca sevindim açıkçası. Kimler olduğunu söylemeyeceğim, okumak isteyenlerin heyecanını kırmayalım.
Bir şey itiraf edeyim mi size? Yayınlanmamış bir söyleşinin, Yekta Kopan'ın söyleyişi olduğunu düşünerek okumuştum ve buna inanmıştım. Hatta bu söyleşiyi okuduktan sonra yazar daha çok ilgimi çekmeye başladı. Ama kitaba yapılan diğer yorumları okuduğum da kimsenin o gözle bakmadığını, hatta direk kitaptaki bir öykü gözüyle baktığını görünce hayal kırıklığına uğradım. Ama neden olmasın ki? Yekta Kopan da o söyleşideki gibi bir "Uyuryazar" olamaz mı yani
Reklam