Sevgili okuyan,
Hayatta bir şeyler yapmak için çok fırsatım oldu ama ben hepsini çarçur ettim. Kendi ihmalkarlığım ve talihsizliğim yüzünden, hayat benden kaçtı durdu ve artık mantığım benim de ondan kaçmam gerektiğini söylüyor.
Kalmanın mümkün olduğunu hissetsem, kalırdım. Ama hissetmiyorum. Bu yüzden kalamam. Başka hayatları da karartıyorum.
Verecek hiçbir şeyim yok. Özür dilerim.
Birbirinize iyi davranın.
Hoşça kalın,
Nora.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Birazcık yer var mıydı hayatımda maviliğe diye sormuştum, yokmuş. Mavilik giderken göğüs kafesimde uyuttuğum o küçük kızı da yanına almış götürmüştü sanki… Ben annemi kaybettiğimde bile kimsesiz hissetmedim Pars, çünkü annem yanımda yaşarken de yoktu. Ama sen öyle bir gittin ki, acısını yaşatmadığım her şeyin izi kaldı şimdi.
"Masalı hatırla," diye fısıldadı bir ses ona, annesinin sesiydi bu. Bir süredir ortalıkta görmediği, görse de onunla pek konuşmayan çünkü içmekle meşgul olan annesi. "Ve beni affetme."
Af.
Ben seni affetsem de çocukluğum affetmez anne, diye düşündü. Bu bir rüyaydı çünkü öyle olmalıydı, çünkü annesi ondan af dilemezdi; para verirdi ve sustururdu.