"değişmeyeceğime inanmak o kadar kolaydı ki! yokuş aşağı inmek kadar zevklisi yoktur. hele tırmananlarla, her yükseldikleri birkaç santimde kilolarca ter dökenlerle alay etmek ne kadar da rahatlatırdı ruhumu. zayıf olduğum için kötüydüm. tırmanamadığım için normal olmadığımı kabul ettirmeye çalışıyordum...
...ama dünyanın en sıradan insanı kadar normaldim aslında. yalan söylüyordum herkese. hepsi bu! ve sonradan inandım bir gün bütün yalanlarıma."
benim adım kinyas. gün ağrıyor. başım ağrıyor. ismimi kendime ben verdim. bitmeyen bir öfke ve bitmeyen bir mutsuzluğun ifadesi. bütün insanlara kızgınım. yaşadıkları için.
birçok okuldan, birçok yerden ayrıldım. ayrıldığımı anlayamadım. bundan nefret ediyorum. ayrılışlarım acıklı hatta kötü olabilir ama bir yerden artık ayrılıyorsam bunu anlamak istiyorum.