Kendini sürekli dış ilişkileri ile tanımlayan kişi yalnızlıktan nefret eder. Yalnızken kim olduğunu bilemez. Çevresinde sürekli kendini bilen, tanıyan insanların olmasını ister.
Kendi iç dünyasıyla ilişkisi kuvvetli olan kişi ise yalnızlıktan sıkılmaz, arasıra kendiyle başbaşa kalmak ister. İlkine iç dünyasıyla başbaşa kalmak ızdırap verirken, ikincisine zevk verir.