Demek ki, günün birinde, insanlar birbirlerinden ayrılıyorlardı, her biri bir tarafa gidiyordu. Artık birbirlerini görmüyorlar, birbirlerini sevmiyorlardı.
Malefiz, gölgemiz, bizim karanlık tarafımız, kötü değildir. Ama sarsar bizi. “En derin çalışma en karanlık olandır,” der Clarissa Estes. Öyledir. Biz gölgenin bizi sürüklediği o karanlık, puslu yerleri pek sevmeyiz. O çirkin taraflarımızla tanışmak istemeyiz. Gölge, artık öldürmemiz gereken parçalarımızı yıkıp atar. İçimdeki o “Fazlasıyla İyi Anne”yi Malefiz öldürmüştür.