“Dışarıda var olan” diye yanıtladım onu “içimizde var olanın aynasından başka bir şey değildir. İçimize çöplük muamelesi yaparken, çevremizdeki dünyanın mucizevi bir şekilde bahçeye dönüşmesini bekleyemeyiz.”
Sonra çok ciddi bir yüz ifadesiyle resim sanatının hekimlerin sanatından üstün tutulması gerektiğini, çünkü resmin çoktan ölmüş olanları canlandırdığını, henüz yaşayanları ise ölümün elinden kurtardığını söyledi. Sanatından kuşku duyan biri böyle konuşmaz.
Kendisine borçlu olanlar listesine Tanrı’yı da ekledikten sonra biraz sakinleşti, zira Tanrı’nın bazen yavaş da olsa borcunu mutlaka ödediği, faizini de unutmadığı ona küçükken öğretilmişti.