Manolyam İletileri

Kayra

Manolyam... Bir gün bu hasret dinerde içimdeki ses susarsa, kendimden geriye ne kalacak bilmiyorum.

Göğsümün tam ortasında, kaburgalarımın arasına kök salmış bir sarmaşık gibi büyüyorsun; her nefes alışımda canımı acıtan, ciğerlerimi daraltan o amansız büyüme. İnsan kendi içinde büyüttüğü bir şeyden nasıl nefret edebilir, nasıl ona bu kadar muhtaç kalabilir? Sahip olduğum aşk beni nasıl bu kadar yok edebilir, nasıl varlığımı silikleştirebilir? Hasretinin göğsümde bıraktığı zehre nasıl bu kadar tapabilirim? Beni yavaş yavaş boğan bu zehir, ne hakla yeryüzündeki en güzel kokuya sahip olabilir. Canım yanıyor, nefesim kesiliyor ama yine sadece seni buluyorum. Manolya... Beni bu beyaz, kanlı taç yapraklarınla boğacağını bile bile, neden hâlâ her gece bu zehri solumaya devam ediyorum? Çünkü insan, varlığını en çok yok oluşun eşiğindeyken hisseder. Sen benim içime öyle tohumlar ektinki, beni silikleştirdikçe kendinle dolduruyorsun. Ben eksiliyorum, bendeki sen çoğalıyorsun. Artık aynaya baktığımda gördüğüm yüzün hatları bile sana ait; tenimde senin bıraktığın o soğuk izler var. Kendimi feda ettiğim bu sunakta, kurban da benim, o sunağı kanıyla sulayan da. Bu bir aşk değil, Manolya. Bu, bir cellada âşık olmaktan çok daha öte; bu, kendi ölümünü kendi ellerinle büyütmek. Göğsümdeki o sızıyı, o amansız hasreti bir leke gibi taşıyorum tenimde. Bir insan, kendisini yavaş yavaş çürüten bir zehre neden tapar? Neden her gece o boğucu karanlıkta, ciğerlerime batan o dikenli kökleri daha derinlere çekmek için nefeslenirim? Çünkü senin kokun, ölümün kokusu olsa bile, bu dünyadaki tüm sahte aşklardan daha gerçek. Manolyam... Beni yok ediyorsun.

Şiir