Beni böyle yaptılar işte Manolyam* ! Suç ailemde ! Çocukluğumu anımsıyorum: tek başı ma geçen çocukluğumu ; Rum dadım , köşesinden kalkmayan yaşlı ninem . En çok anneme bağlıydım, ona sonsuz bir sevgim vardı , tek varlığımdı o , onsuz yaşamı düşünemezdim bile . Hiç arkadaşım yoktu , annem ve kar deşlerim , dört kardeştik . Kendi kendime oyunlar icat eder , resimler yapardım , pi yanonun başına oturup tek parmakla kafa şişirirdim . Arkadaşım neden yoktu? Sokak çocuklarıydı onlar çünkü ! Annem sokağa çıkmama hiç izin vermezdi . Maçka'daki evi mizin penceresinden sokakta neşeyle oyna yan çocukları gıpta ile seyrederdim , onlar gibi özgür ve olmayı ne kadar isterdim bilsen .