Puan vermedi·249 syf.·
2023 2. kitabı
Bütün Beyinli Çocuk ,yıllar önce okuduğum ve zaman zaman yeniden açıp altını çizdiğim yerlere baktığım kitaplardan biri. Nöropsikiyatrist Daniel J. Siegel ve aile danışmanı Tina Payne Bryson tarafından yazılmış. İkisi de alanında uzman isimler.
Kitap akademik temelli olmasına rağmen, içinde yer alan tablo, görsel ve araştırmalar hiçbir şekilde okuyucuyu boğmuyor ya da sıkmıyor. Tam tersine, tamamen sohbet edasıyla ilerleyen bir anlatımı var.
Kitap bölümlerden oluşuyor ve her bölümün sonunda yer alan özetler özellikle çok kıymetli. Bu özetler klasik anlamda tekrar hissi vermiyor; sanki o bölümü okumuş iki arkadaş oturup sohbet ediyormuş gibi, konuyu kısa ve net bir şekilde toparlıyor.
Benim için oldukça dengeli ve güçlü bir kitap. Hatta çocuk gelişimi alanında okuduğum en mantıklı kitaplardan biri olabilir.
Kitap, çocuğun sosyalleşmesini, insanlarla iletişim kurmasını ve bunu yaparken “ben” duygusunu kaybetmemesini çok güzel anlatıyor. Yani günümüzde sıkça görülen “özgüvenli olsun” söylemini yüzeysel bir pohpohlama haline getirmeden, çocuğun hem bireyselliğini korumasını hem de “biz” olabilmesini dengeli bir şekilde ele alıyor.
Yayınevinden “Yanında Olmanın Gücü” kitabını da okumuştum. Diyojen Yayınları’nı da genel olarak çok seviyorum. Aynı şekilde bu kitabın uygulama rehberi de bende mevcut. Ancak o kitap daha çok uygulamalı ve yazmalı bir kitap olduğu için, çocuğum biraz daha büyüyüp 5-6 yaşlarına geldiğinde kullanmayı düşünüyorum.
Franz Kafka’nın Dava adlı eserini okuduktan sonra, neden dünya edebiyatının en önemli romanlarından biri olarak kabul edildiğini daha iyi anladım. Kitap, ilk sayfalardan itibaren merak uyandıran bir atmosfere sahip ve okuyucuyu sürekli düşünmeye yönlendiriyor. Olayların gelişiminden çok, karakterin yaşadığı psikolojik durum ve içinde bulunduğu belirsizlik ön plana çıkıyor. Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, yazarın yarattığı bunaltıcı ve gizemli atmosfer oldu. Karakterlerin yaşadıkları olaylar bazen mantıklı bir açıklamaya kavuşmasa da bu durum eserin etkisini artırıyor. Okuyucu olarak ben de ana karakterle birlikte sürekli bir sorgulama içinde bulundum. Bu nedenle kitap, sadece okunup geçilen bir roman olmaktan çok, üzerinde düşünülmesi gereken bir eser niteliği taşıyor. Kafka’nın anlatım tarzını oldukça başarılı buldum. Dili genel olarak sade olsa da anlattığı olayların arkasında birçok farklı anlam bulunuyor. Kitabı okurken adalet, birey, otorite, özgürlük ve toplum gibi kavramlar üzerine düşünme fırsatı yakaladım. Yazar, doğrudan mesaj vermek yerine okuyucunun kendi yorumunu yapmasına olanak tanıyor. Bu yönüyle her okuyucunun kitaptan farklı çıkarımlar yapabileceğini düşünüyorum. Eserin en etkileyici taraflarından biri de insanın kendini zaman zaman çaresiz ve yalnız hissetmesini çok güçlü bir şekilde yansıtmasıydı. Ana karakterin yaşadığı duygular ve karşılaştığı durumlar, okuyucuda empati kurma isteği oluşturuyor. Bazı bölümlerde yaşanan olaylar alışılmış romanlardan farklı ilerlediği için dikkatli okumak gerekiyor. Ancak bu farklılık kitabı daha özgün ve akılda kalıcı hâle getiriyor. Kitap boyunca sürekli bir merak duygusu hissettim. Olayların nereye varacağını öğrenmek isterken aynı zamanda karakterlerin davranışlarının nedenlerini anlamaya çalıştım. Bu
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu yazarın bana göre olmadığını 3. Kitabında anlamış oldum. İlk okuduğum kitap taş kağıt makastı ve atmosfer gerilimi çok güzel aktarılmıştı, ters köşe yeterliydi. İkinci kitap daisy darkerdı ve nefret ettim. Bu kitapta yine gereksiz tasvirler, gereksiz geçmişe dönüşler fazlaydı o yüzden sıkıldım açıkçası.. ters köşesi ters köşe olsun diye yazılmıştı sanki pek mantıklı değildi. Çok fazla tetikleyici unsur var toplu tecavüz, reşit olmayan kızlara tecavüz, hayvan istismarı var sanırım anlayınca atladım okumadım o yüzden çok emin değilim. Bu kadar tetikleyici unsuru ayrıntıyla gözümüze sokmasına değecek bi kitap değildi. Bu yazarı bir daha okumayı düşünmüyorum her kitabında çirkin ve toksik hikayeler var ve ters köşeleri, gerilimi yeterli değil.
7/10
Merhabalarr,
Bu ikilemede Canavar üçlemesinde gördüğümüz Rai Sokolov’un hikayesini okuyoruz. Rai, yaşı daha genç olan küçük kuzeninin evlenmemesi için kendisini feda eder ve Anastasia yerine kendisinin evleneceğini söyler. Fakat evleneceği kişi tamamen sürprizdir ve 7 yıl önce ona korumalık yapan ve sonrasında bir şey demeden çekip giden Kyle Hunter , 4 büyük mafyalardan birinin kayıp oğlu olarak ortaya çıkar ve evlenirler. Bundan sonra aralarındaki ilişkiyi (daha çok cinsel demeliyim), zeka oyunlarını ve mafyatik olayları okuyoruz.
Kyle hakkında kafam çok karışık. 35 yaşında adam ama konuşma tarzı olarak fazla alaycı ve olgunlaşmamış geldi. Ama bir yandan sevdim de. Kendisi çok fazla sır barındırıyordu ve biz bunların çözülmelerini neredeyse hiç okumadık. Hatta 7 yıl önce Rai’nin koruması olup, sonra Igor’un oğlu olarak nasıl ortaya çıktı, anlam veremedim. Zaten kendisi de İngiliz ve İngiliz aksanıyla konuşuyor. Neden kimse bunu sorgulamadı anlayamadım. Soyadı da Hunter ve farklı. Zaten 7 yıl önce de ailesini bulmak için gittiği bilgisini de biliyorduk. Bu kısımlar bende çok havada kaldı ve mantıklı bulmadım. Daha net ve anlaşılır şekilde yazılmasını beklerdim. Yorumlarda da gördüğüm kadarıyla kimsenin bu durum ilgisini çekmemiş. Bir tek bana mı tuhaf geldi?
Kyle’ın İrlandılalar ve Ruslar’ı yok etme planı var ve ailesiyle ilgili olduğu belli. Ama ilk başta Rai’yi ardında bırakmayı düşünürken kitabın ilerleyen kısımlarında Rai’yi de yanında götürmeyi düşünmeye başlaması, Rai’ye karşı kıskançlıkları ve kendince sevgisini belli etmesi tatlıydı.
Rai’ye ise bayıldım. Bu kadar erkek egemenliğinin olduğu bir ortamda başını dik tutarak, asla boyun eğmeyerek varlığını hissettirmesi, düşüncelerini korkusuzca belirtmesi ve güçlü olmasına bayıldım. Rai gerçekten de çok
9/10
2026 72. kitabı
Epeydir sırasını bekliyordu… Açıkçası aşina olduğum konular olunca sıkılırım diye düşünmüştüm..”Bizi üzen kaygılandıran şey yaşadığımız olaylar değil onlar hakkındaki düşüncelerimizdir..” Duygularımız düşüncelerimizden doğar dolayısıyla düşünme şeklimizi değiştirerek duygularımızı yönetebiliriz…
Bence hepimizi strese sokan şey otomatik düşünce sistemlerimiz bi olay yaşadığımızda aklımızda o anda beliren düşüncelerimiz ki çoğu zaman mantıklı bile değiller…
Hayatta pek çok şeyde iyi olamayabilirim ama iyi bir öğrenci olmuşumdur o nedenle bilişsel davranışçı terapiyi çok severim özellikle otomatik düşünce sistemleriyle ilgili daha önce çalışmıştım ;) Gerçekten o kadar sade ve tatlı bir anlatım tarzı var ki duygudurum ölçekleri, otomatik düşüncelerle baş etme vs.. Terapi alma şansı olmayan insanlar için şahane bir fırsat olmuş. Tabii ki ciddi depresyon eğilimleri için yeterli değil yazar da bu konuda doktor desteğini önemsiyor. Tek olumsuz yanı son bölümünde o kadar çok antidepresan türlerinden ve yan etkilerinden bahsetmiş ki orası biraz beyin yakıcı ;))
Kitabın adı bambaşka bir isim olsa daha mantıklı olurdu, kitabın adından da anlaşılacağı üzere hikayeyi buna göre okumak istiyorsun fakat kitabın içinde yazılan diğer vaka daha heyecanlı ve kitapta daha fazla yer alıyor.
Kitabın yarısından sonra heyecan başladığı için bu puanı verdim, yoksa bunu da hak etmiyordu. Ayrıca kitaptaki karakterlerin özel hayatlarındaki detaylar fazla saçmalık olmuş, vakalarla hiçbir alakası olmayan gereksiz doldurulmuş cümleler.
