Çayımı yudumlarken düşündüm her olanı biteni... Her şey bir bir gözlerimin önünde sıralandı. Ne kadar "acayip" ya da "tuhaf" desem de, aslında tüm bu olanların zaten farkındaydım. Yine de içimde bir ümitle, sonunun böyle olacağını düşünmemiştim.
Kastettiğim; bu zamana kadar bağ kurduğum insanlar... Her biri bir diğerinin tıpkı bir kopyası gibi: Aynı düşünceler, aynı sözler, aynı davranışlar... Ve en tezat olanı da, hepsinin kendini çok "farklı" zannetmesi. Evet, tabii ki öyle düşüneceklerdi; çünkü bir de ortada "sonradan görme" diyebileceğimiz bir durum söz konusuydu.
Kibrin, üstünlük taslamanın arkasına saklanıp kendi aşağılık komplekslerini yüceltiyorlardı. Ne kadar da zavallıydılar... Halbuki hayat, bir ayna gibi onlara tam da bu gerçek yüzlerini gösteriyordu; görmeyi bilene.