Xantaresia
@marjisultan
Hayatın merkezüssünde yaşayan, yazmaya, okumaya duyulabilecek en büyük ilgi ve alakayı duyan bir şahıs.
Şu anda okuduğu kitaplar
Jane Austen'ın baş yapıtı. Malesef ki bu kitabından sonra okuduğum Akıl Ve Tutku kitabından aynı tadı alamadım. Jane Austen bu kitabında karakterleri o kadar eksiksiz betimliyor ki, karakterler sizin ailenizden biri oluveriyor. Hepsini çok iyi özümsüyorsunuz. Gözlem yeteneği o kadar başarılı ki kadınların ve erkeklerin iç dünyalarını bir ayna tutarcasına yansıtmış. Akıcılığı, kurgusu itibariyle de oldukça gerçekçi.
O dönemlerdeki kızları evlendirme ve ciddi paralar harcanan çeyiz çılgınlığını algılamanızı sağlıyor ve ailelerin bu denli evlendirme merakı sizin midenizi bulandırıyor. Kadınların süslenmek ve süslemek dışında hiç bir vazifeye ihtiyaç duymadıklarını, onların tamamen bir koyun gibi güdülmeye ihtiyaç duyulduğunu görüyorsunuz. Aslında bu tamamen toplumun kadına dayattığı rol icabı olan bir şey fakat bununla hiçbir sorunu olmayıp bunu kabul eden kadınlardan, dilinden de anladığım üzere Jane Austen da benim gibi epey rahatsızlık duyuyor olmalı ki hakeza onları hakaret kullanmasına gerek kalmayacak şekilde epey aşağılamış. Ve bunu Elizabeth'in düşünceleriyle bize aktarmış. Elizabeth parlak zekası ve güçlü karakteri ile önümüze geliyor. Onu çok seveceksiniz ve hatta benim gibi onun karakterine hayranlık besleyeceksiniz. Fakat önyargılı oluşuna çok kızacaksınız. Umarım ki bu kitaptan güzel çıkarımlar yapacaksınızdır. Öz eleştiriye de yer verin ki, kişisel anlamda gelişmenize katkısı daha büyük olsun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan sevgi ve inanç ile yaşar. Bunlardan biri biraz eksik olsa, başka şeyleri abartmaya başlarız. Mesela inanç olmasa, sadece sevgi elimizde kalacağı için sevgiyi doruğunda yaşamak isteriz, yönlendirilmeye ihtiyaç duyarız ve hiçbir şeyden tatmin olamayız. İnanç bu yönlendirilmeyi ve tatmini bize yaşatır. Sevgi olmasa, yalnızlaşır ve hırçınlaşırız. İnancı yanlış yerlerinden yakalamaya başlar ve sürekli olarak çalkantılı bir dönemde kalırız. Bir süre sonra akıl sağlığımız bozulur ve inancın gerekliliklerinin en büyüğünü yani aklı kaybetmiş oluruz. Sevgi bizim bunu dozunda tutmamızı sağlar.
İnsan sevgi ve inanç ile yaşar ve Tolstoy bunu olabilecek en güzel şekilde açıklamış. Gözlerimi hayata gerçek manasıyla yeni yeni açmaya başladığım dönemde okumuş olduğum bir kitaptır. Yıllar oldu anlayacağınız... Fakat yine de unutamadım. Aklıma mıhlanıp kaldı ve bundan hiç de rahatsız değilim. Klasiktir, zaten herkesin okuması gereken bir kitaptır. Çok fazla söze lüzum yok. Okuyun, anlayacaksınız.
Dostoyevski'nin en beğendiğim eseri olabilir. Bir aşkın nasıl da ızdırap içinde kaldığına şahitlik ediyoruz. Ah! değer miydi diye bağırmak istiyorum kulaklarına. Dostoyevski kumar borcuna girmiş ve dibi görmüş gerçek bir Kumarbaz olarak aslında basit sandığımız şeylerin nasıl da tüm hayatımızı dağıtabildiğini gösteriyor. "Tamam sonra bırakacağım" gibi cümlelerin asılsızlığını kendi dilinden açıklamış bence. Bizler de vasat insanlar olarak hep kumar oynamıyor muyuz? Mesela hayatımızla. Sigara kullanarak, Alkol tüketerek, zararlı her işin içerisinde bulunarak ve hep erteleyerek... Kumarı bırakmanın vakti gelmedi mi sizce de? Dostoyevski'nin Kumarbaz isimli kitabı için ne söyleyebilirim bilmiyorum.. Ben onun tarzını oldukça karamsar, melankolik, bipolar buluyorum. Ki beni kendisine en çok çeken özelliği de budur. O gerçek bir dahi. Karamsarlığı betimleyişinden duyduğum tatmini ne yazık ki açıklayabilmem mümkün değil. Belki Jane Austen olsaydım bunu bir miktar başarabilirdim ki kendisi bizzat Dostoyevski tarafından "Gelmiş geçmiş en iyi yazar." olarak nitelendirilir. Bu bir kitap değil, bu bir şaheser. Bu şaheseri övebilecek nitelikte değilim hatta, kimse değil. Bu yüzden hadi Dostoyevski mezarından kalk ve bu kitabı layığıyla övecek en mükemmel cümleleri kur!
Beni hüngür hüngür ağlatan kitaptır. Gece ağlamaktan öyle bir hale geldim ki, kitabın yazılarını okuyabilmek için bir kaç defa yüzümü yıkamam gerekti. Çocuk dendi mi benim için akan sular duruyor hakeza tatlı Zeze'miz ömrümden ömür aldı. Dünya'da hala böyle şeylerin yaşanıyor oluşu malesef bir gerçek ve biz yetişkinler çocukların iç dünyalarını sanıyorum ki farkında olmadan mahvediyoruz. Oysa hepimiz çocuk olduk değil mi? Çocuk olmayı nasıl unuttuk...
Bu muazzam bir kitap çünkü yazar dünyayı bir çocuğun gözünden o kadar doğru anlatmış ki, sanırım kendisi çocuk olmayı unutmamış. Kısacası bu kitabın yazılabilmesi bile üst düzey bir olay benim gözümde. O diyaloglardaki samimiyet, Zeze'nin muzır iç sesi... Düşünceleri... İnançları...
Hiç bir yapaylık yok, o denli akıcı, o denli samimi ve duygusal bir kitap. Farkındalık için, okumalısınız.
