Biliyorum, biliyorum, canım, böyle düşünmek iyi değil, serbest fikircilik bu; ama içtenlikle, hakikat adına, neden bazıları için kader, yavrusu daha annesinin karnındayken mutluluk müjdesi verir; ama bir başkası yetimhaneden çıkıp doğruca sokaklara düşer?
"Yeter böyle düşünmek, bir tek kendini düşünmek, bir tek kendin için yaşamak yeter, sen çizmeci değilsin, senin çocukların sağlıklı, karının da bir ihtiyacı yok, çevrene bir bak, kaygılanmak için kendi çizmelerinden daha soylu bir şey görmüyor musun etrafında!" diyecek bir olmaması kötü asıl.
Birey olarak, yine yalnızdır T. Uyar, uyumsuzdur, çaresiz ve çıkışsızdır, ancak bu acıyı dile getirirken yaşanan toplumsal muhalefet ve yürütülen mücadele karşısında duyarsız kalamaz, çünkü kendi bireysel kurtuluşunu ancak toplumsal kurtuluşla mümkün sayan bilince daha işin başında varmıştır. Bu bilinci örnekleyen şiirler olarak "Santig- rad 100", "Hangi Soruyu Niye", "Nedir Sonsuzdan Bir Önce", "Yapı”, "Acıyor", "Kırlardan Geliyorlar", "İhbar 1", "İhbar 2", "Gülün Kanından", "Kim Varsa", "Hazırlandın Diyelim" başlıklı şiirler, Kayayı Delen Incir adlı kitabında özellikle öne çıkar.