içinizdeki lilith
@masidenizm
Evi Nepal'de kalmış Slovakyalı salyangoz.
Şu anda okuduğu kitap
"Ben şimdi kime güveneceğim?" bu cümleyi okuduğumdan beri soruyorum kendime, kime güvenecekler, kime güveneceğiz.. Bu sorunun cevabını veremedim asla. Bir çırpıda okuyabileceğiniz bir kitap diyemiyorum, çünkü yaşananları sindirmek çok zor. Ben okurken sindiremedim, o insanlar bunu yaşamış diyorum, ve daha çok öfkeleniyorum yapılmayan her şeye, ihmal edilen dosyalara, çocuğun beyanının esas olmamasına, sessiz kalınmasına, sen mi izin verdin denilmesine ve daha bir sürü şeye.. en çok da sesini çıkaran insanların sesinin kesilmesi beni yoruyor. Anlayacağınız bu kitap biraz yorucu, ama kaçmayın, yüzleşin diye uğraşılmış, iyi de edilmiş. Umarım sessiz çığlıklara ses olabilmiştir bi nebze ve olabilecektir, umarım..
Çanakkale'ye dair okuduğum her kitap beni derinden etkilemiştir elbette, ama bu kitap ben de uzun süre iz bırakacağa benziyor. Bu savaşın, milletlerin hayatındaki yeri bir yana insan olmanın; düşmanlık, cephe, farklı üniformalarla olmayacağını insan olmanın sadece kalpten gelebileceğini hatırlatıyor. Düşünsenize iki millet birbirine Kahraman düşmanım diyebilmiş bütün o vahşetin içinde insanlığını kaybetmemiş gencecik yürekler. Ne çok acı yaşanmış diyor insan, ne çok hayat yarım kalmış ve öyle yarım kalmış ki sadece bizim dünyamızda değil bütün dünyada. Belki gerçek belki kurgu bilmiyorum, ama bu hikâyenin içinizde bir yerlere dokunacağını iyi biliyorum.
Dipnot: Kitabın diline gelince; ilk defa okuduğum bir yazardı. Belki hikâye beni içine çektiğinden böyle gelmiştir bilmiyorum ama anlatım oldukça akıcıydı. Tavsiye edilir:) Yazarın ikinci kitabını okuduğumda, daha net yorumlar yapacağım sevgili okur, hoş kalın :)
Uzun zamandır ilk defa bir kitabı okurken cümlelerin altına çizmedim ve ilk defa alıntı yapmadan bir kitap bitirdim bu sitede. Çünkü, kitabı okurken burada değildim sevgili okur :) İstanbul'daydım, Haydarpaşa'daydım, Zeytinburnu'ndaydım, Ankara' daydım, köşk'teydim.. kitabın içindeydim kısacası. Okurken kendinizi orada hissettiğiniz kitaplar her zaman ayrı bir anlam taşır. Bu da öyle bir kitaptı benim için. Hiç yaşamadığım yıllara, hiç yaşamadığım şehre, hiç yaşamadığım insanların arasına gittim ve onları izledim uzaktan; üzüldüm, sevindim, kızdım, heyecanlandım, güldüm.. kısacası Anadolu insanını yaşadım. Okuyun, okutturun efenim ve hoş kalın.
"Aziz Bey ne zaman hayatını gözlerinin önünden geçirecek olsa, yaşanmış bunca yıldan kendine acıklı ve kırık birkaç hikâye kaldığını gördü."
Belki biraz da pişmanlık görmüştür de kibrinden söylememiştir dedim hikâyeyi bitirip, cümleyi alıntılarken. İlk incelememi üç saatte nefessiz okuduğum bu kısacık ama bir o kadar da bir süre daha zihnimde kalacak bu kitapla yapmış bulunmaktayım. Yazarın daha önceki kitaplarından da haz aldığım olmuştur elbette ama, bu kadar az ve öze pek rastlamadım.
Her şeye rağmen dik başlı olmak, belki biraz da kibir, sonunda pişmanlık belki ama biraz.. İnsan neyse oymuş dedirtiyor bazen, bazen babasına benzeyen oğullar gibi ben de anneme mi benzeyeceğim dedirtiyor, ya da mesele baba oğul değil de kaçtığımız her şey zamanla gelip bizi bulacak da karar kılıyorsunuz. Kim nasıl bir tat alır bilemem, ama herkesin az çok bir tat alacağına emin olduğum nadir kitaplardan. Bir çırpıda bitiyor zaten
