Ümit Sefa Külcü

Ev
Not: Şiir kendime aittir. Perdeleri son kez kapattım artık Çiçeklere can suyu veremeyeceğim Kitapların üzerinde tozlar sanki kaplık Köpeğimi bir daha göremeyeceğim Gıcırdayan kapıya katlanmak yok! Sabah gözüme vurarak uyandırmayacak güneş Sessizce olacak bu... kimseye elveda yok Nereye dönsem nafile, yok bir dost bir eş Saat artık günde iki defa doğru zamanı vuracak Beynim misali, bütün şalterleri indirdim Gittiğimi anlayıp acaba kapımı ilk kim çalacak? Evim sendin! Ben evimi terkettim ...
Şiir
Reklam
Dost
Not: Şiir kendime aittir. Eskisi gibi değilsin bana Zayıflamışsın, incelmişsin Benzemişsin kuru bir dala Söyle dostum kim yaptı bunu sana Ayrı gitmezdi yediğimiz içtiğimiz Beraber geçti gençliğimiz Büyüdük yollar değişti geçtiğimiz Aylar geçti üstünden son görüştüğümüz Saçlarına aklar düşmüş, kocamışsın Sıkıntı var üzerinde ağırlaşmışsın Eskiden gülerdi yüzün yedi cihana Söyle dostum kim yaptı bunu sana Ararım ararım açmaz oldun Bir mesajı çok gördün atmaz oldun Nerde o günler ekmeği bölüştüğümüz Aylar geçti üstünden son görüştüğümüz
Şiir
Not: Şiir kendime aittir. Kendi ilimde gurbet elde gibi hissediyorum Beynimde düşüncelerime zikzaklar çizdiriyorum Her birini ötekiyle topluyor, çarpıyor Lakin ne yaparsam yapayım sıfırı elde ediyorum İçimdeki nazlı baharlar çetin bir kışa dönüşüyor Bayram coşkusunu hızla tadıyor Daha arefesinde bile olmayan kalbim Sonrasında şahi topların yıkamayacağı bir sur örüyor Nerde bir su görse serap olacağını sanıyor Kurak topraklar gibi çatlıyor dudaklarım Çölde ağaca toslama korkusu dört bir yanımı sarıyor Kayboluyor böylece birer birer duraklarım Gök bile şiddetlice bana kızıyor Bulutlar simsiyah olmuş şimşekler çakıyor! Gam dolu penceremden içeri ışık sızıyor Nafile, kalemim oruç tutuyor Herkesin dili keskin bir hançere dönüşüyor Nereye değse ucu beni kanatıyor Eleştiriler yağıyor üzerime, sanki ateşten bir ok Şemsiyem damla damla eriyip başıma akıyor Diziliyor kelimeler ip gibi mısra mısra İçinde bir şerham beni barındırmıyor Kendilerince bir bağımsızlık ateşi yakıyor Fakat ne egemenliğimdeler, ne serbest bırakıyorum onları sayfa sayfa
Şiir
Farkındalık
Not: Şiir kendime aittir. Bazı şeylerin farkında olmamak gerek Hayat farkında olduğun şeyleri "Biliyordum" dedirterek Acı şekilde enjekte edecek Bu yüzden cahil mutluluğu gerekli Hiç bilmezsen hiç de yorulmazsın Aslında yoran hayat değil ki Yorucu olan insanlar İnsanlar dedim ya orda biraz durmalısın Kimi insan şifa gibi gelecek Bazıları hakikatte şifa olacak Kalanları da zehirli bal şerbet gibi Sizi tatlı tatlı öldürecek Bu farkındalık da bir kemirgen gibi Beni bu hayattan erkenden götürecek...
Şiir
Ayrılık
Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak Evinizin sizi sığdıramayacak kadar dar olduğunu farkedeceksiniz Sokağa fırlayacaksınız Sokaklar da dar gelecek Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi Ne denizin mavisi açacak içinizi ne pırıl pırıl gökyüzü Kendinizi taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksiniz Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan "Önemli olan sağlık!" "Yaşamak güzel" "Boşver, Her şey unutulur" Siz hiçbirini duymayacaksınız Gözyaşlarınızdan etrafı göremez hale geleceksiniz Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz "Ölüme çare bulundu" ya da " Yarın kıyamet kopacakmış"deseler başınızı kaldırıp " ne dedin?" diye sormayacaksınız Yalnız kalmak isteyeceksiniz Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak İkisi de yetmeyecek Geçmişi düşüneceksiniz Neredeyse dakika dakika Ama kötüleri atlayarak Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz Gittiğiniz yerlere gitmek Bu size hiç iyi gelmeyecek Ama bile bile yapacaksınız Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini söylese kaçacaksınız Aslında kurtulmak istediğiniz halde o acıyı yaşamak için direneceksiniz Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz
Şiir
Reklam