Not: Şiir kendime aittir.
Kendi ilimde gurbet elde gibi hissediyorum
Beynimde düşüncelerime zikzaklar çizdiriyorum
Her birini ötekiyle topluyor, çarpıyor
Lakin ne yaparsam yapayım sıfırı elde ediyorum
İçimdeki nazlı baharlar çetin bir kışa dönüşüyor
Bayram coşkusunu hızla tadıyor
Daha arefesinde bile olmayan kalbim
Sonrasında şahi topların yıkamayacağı bir sur örüyor
Nerde bir su görse serap olacağını sanıyor
Kurak topraklar gibi çatlıyor dudaklarım
Çölde ağaca toslama korkusu dört bir yanımı sarıyor
Kayboluyor böylece birer birer duraklarım
Gök bile şiddetlice bana kızıyor
Bulutlar simsiyah olmuş şimşekler çakıyor!
Gam dolu penceremden içeri ışık sızıyor
Nafile, kalemim oruç tutuyor
Herkesin dili keskin bir hançere dönüşüyor
Nereye değse ucu beni kanatıyor
Eleştiriler yağıyor üzerime, sanki ateşten bir ok
Şemsiyem damla damla eriyip başıma akıyor
Diziliyor kelimeler ip gibi mısra mısra
İçinde bir şerham beni barındırmıyor
Kendilerince bir bağımsızlık ateşi yakıyor
Fakat ne egemenliğimdeler, ne serbest bırakıyorum onları sayfa sayfa